Imam Ahmad : 8872
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ قَالَ حَدَّثَنَا ذَوَّادُ بْنُ عُلْبَةَ عَنْ لَيْثٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُهَجِّرُ قَالَ فَصَلَّيْتُ ثُمَّ جِئْتُ فَجَلَسْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ اشِكَمَتْ دَرْدْ قَالَ قُلْتُ لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ صَلِّ فَإِنَّ فِي الصَّلَاةِ شِفَاءً
Esan digu [Musa bin Dawud] [Dzawwad bin 'Ulbah] [Laits] [Mujahid] [Abu Hurairah] [Abu Huraira]-tik esan digunez; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam egun bero baten erdian etorri zen,' Abu Hurairah esan zuen; 'Beraz, otoitz egin nuen, gero etorri eta bere ondoan eseri nintzen, orduan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam Messenger-ek esan zuen: 'O Abu Hurairah! tripako mina al duzu?». Abu Hurairah esan zuen; erantzun nion; «Ez, o Allahren mezularia», esan zuen: «Otoitz egin otoitzean sendagaia dagoelako -sendagaia-».