Imam Ahmad : 8872

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ قَالَ حَدَّثَنَا ذَوَّادُ بْنُ عُلْبَةَ عَنْ لَيْثٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُهَجِّرُ قَالَ فَصَلَّيْتُ ثُمَّ جِئْتُ فَجَلَسْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ اشِكَمَتْ دَرْدْ قَالَ قُلْتُ لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ صَلِّ فَإِنَّ فِي الصَّلَاةِ شِفَاءً

Sinabi sa amin [Musa bin Dawud] ay sinabi sa amin [Dzawwad bin 'Ulbah] mula sa [Laits] mula sa [Mujahid] mula sa [Abu Hurairah], sinabi niya; Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay dumating sa kalagitnaan ng isang mainit na araw," sabi ni Abu Hurairah; "kaya ako ay nanalangin, pagkatapos ay lumapit at umupo malapit sa kanya, pagkatapos ay sinabi ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam: "O Abu Hurairah! masakit ba ang iyong tiyan?" Sinabi ni Abu Hurairah; Sumagot ako; "Hindi, O Sugo ng Allah," sabi niya: "Manalangin ka dahil sa panalangin ay may kagalingan (gamot)."