Larangan mendahului kehendak Allah dalam ampunan: Kisah dua orang Bani Israil

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ عَنْ ضَمْضَمِ بْنِ جَوْسٍ الْيَمَامِيِّ قَالَ قَالَ لِي أَبُو هُرَيْرَةَ يَا يَمَامِيُّ لَا تَقُولَنَّ لِرَجُلٍ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ إِنَّ هَذِهِ لَكَلِمَةٌ يَقُولُهَا أَحَدُنَا لِأَخِيهِ وَصَاحِبِهِ إِذَا غَضِبَ قَالَ فَلَا تَقُلْهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلَانِ كَانَ أَحَدُهُمَا مُجْتَهِدًا فِي الْعِبَادَةِ وَكَانَ الْآخَرُ مُسْرِفًا عَلَى نَفْسِهِ فَكَانَا مُتَآخِيَيْنِ فَكَانَ الْمُجْتَهِدُ لَا يَزَالُ يَرَى الْآخَرَ عَلَى ذَنْبٍ فَيَقُولُ يَا هَذَا أَقْصِرْ فَيَقُولُ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ إِلَى أَنْ رَآهُ يَوْمًا عَلَى ذَنْبٍ اسْتَعْظَمَهُ فَقَالَ لَهُ وَيْحَكَ أَقْصِرْ قَالَ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قَالَ أَحَدُهُمَا قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَيْهِمَا مَلَكًا فَقَبَضَ أَرْوَاحَهُمَا وَاجْتَمَعَا فَقَالَ لِلْمُذْنِبِ اذْهَبْ فَادْخُلْ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي وَقَالَ لِلْآخَرِ أَكُنْتَ بِي عَالِمًا أَكُنْتَ عَلَى مَا فِي يَدِي خَازِنًا اذْهَبُوا بِهِ إِلَى النَّارِ قَالَ فَوَالَّذِي نَفْسُ أَبِي الْقَاسِمِ بِيَدِهِ لَتَكَلَّمَ بِالْكَلِمَةِ أَوْبَقَتْ دُنْيَاهُ وَآخِرَتَهُ

Esan digu [Abu 'Amir] esan digu [Ikrimah bin 'Ammar] [Dhamdham bin Jaus Al Yamami]: [Abu Hurairah] esan zidan: 'O Yamameko jendea, ez esan ezer inori; «Alaren arabera, Allahk ez dizu barkatuko», edo «ez zaitu betiko Paradisura onartuko», esan nion; «O Abu Hurairah, hain zuzen ere, hau da gutako batek bere anaia edo lagunari haserre dagoenean esaten dion esaldia», esan zuen Abu Hurairahek; 'Ez duzu esan behar, izan ere, sallallahu 'alaihi wasallam profetari entzun nion: 'Behin batean Bani Isra'il-eko bi gizon zeuden, horietako bat gurtzaile arduratsua zen eta bestea bere buruarekiko haratago zihoan bitartean, anaiak ziren bi pertsona ziren, beraz arduratsu gurtzen zuenak beti ikusten zuen bere anaia bekatuak egin zituen arte; «Geldi», esan zuen bere anaia bekatariak; «Utzi nazazu, ene Jaunak, nigana bidali al nauzu arduradun gisa», esan zuen Allahren Mezularrak: «Hare eta egun batean bere anaiak gauza handia zela uste zuen bekatu bat egin zuela ikusi zuen arte, esan zuen; 'Ai zuri, gelditu! 'esan zuen bere anaiak; «Utz nazazu bakean, nire Jaunak arduradun gisa bidali zidaten», esan zuen Allahren Mezularrak: «Orduan, arretaz gurtzen zuen gizonak esan zuen; «Alaren arabera, Allahk ez dizu barkatuko», edo «ez zaitu betiko paradisura onartu», esan zuen horietako batean. Allahren Mezularia esan zuen: «Orduan, Ala biei aingeru bat bidali zien bizitza ken zezaten, gero biak elkartu ziren, orduan Allahk esan zion bekatu egin zuen pertsona bati; «Zoaz eta sar zaitez zerura nire graziaz», eta esan zion besteari; «Ba al dakizu gehiago Nire aferei buruz? daramazu nire eskuan dagoen sekretua? zoaz eta eraman ezazu pikutara'». Allahren Mezularia esan zuen: "Bere eskuetan dagoen Abul Qosim-en arima dagoenaren arabera, mundua eta ondorengoa suntsituko dituen esaldi bat esan du".