Orang yang tidak syirik maka dia pasti masuk surga, meskipun berzina dan mencuri

इमाम बुखारी : 5797

حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَهْبٍ حَدَّثَنَاوَاللَّهِ أَبُو ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ قَالَ كُنْتُ أَمْشِي مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرَّةِ الْمَدِينَةِ عِشَاءً اسْتَقْبَلَنَا أُحُدٌ فَقَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ مَا أُحِبُّ أَنَّ أُحُدًا لِي ذَهَبًا يَأْتِي عَلَيَّ لَيْلَةٌ أَوْ ثَلَاثٌ عِنْدِي مِنْهُ دِينَارٌ إِلَّا أَرْصُدُهُ لِدَيْنٍ إِلَّا أَنْ أَقُولَ بِهِ فِي عِبَادِ اللَّهِ هَكَذَا وَهَكَذَا وَهَكَذَا وَأَرَانَا بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ قُلْتُ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الْأَكْثَرُونَ هُمْ الْأَقَلُّونَ إِلَّا مَنْ قَالَ هَكَذَا وَهَكَذَا ثُمَّ قَالَ لِي مَكَانَكَ لَا تَبْرَحْ يَا أَبَا ذَرٍّ حَتَّى أَرْجِعَ فَانْطَلَقَ حَتَّى غَابَ عَنِّي فَسَمِعْتُ صَوْتًا فَخَشِيتُ أَنْ يَكُونَ عُرِضَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرَدْتُ أَنْ أَذْهَبَ ثُمَّ ذَكَرْتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَبْرَحْ فَمَكُثْتُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ سَمِعْتُ صَوْتًا خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ عُرِضَ لَكَ ثُمَّ ذَكَرْتُ قَوْلَكَ فَقُمْتُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاكَ جِبْرِيلُ أَتَانِي فَأَخْبَرَنِي أَنَّهُ مَنْ مَاتَ مِنْ أُمَّتِي لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنْ زَنَى وَإِنْ سَرَقَ قَالَ وَإِنْ زَنَى وَإِنْ سَرَقَ قُلْتُ لِزَيْدٍ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ فَقَالَ أَشْهَدُ لَحَدَّثَنِيهِ أَبُو ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِقَالَ الْأَعْمَشُ وَحَدَّثَنِي أَبُو صَالِحٍ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ نَحْوَهُ وَقَالَ أَبُو شِهَابٍ عَنْ الْأَعْمَشِ يَمْكُثُ عِنْدِي فَوْقَ ثَلَاثٍ

हे आम्हाला [उमर बिन हफ्श] यांनी सांगितले, त्यांनी ते [माझ्या वडिलांकडून] सांगितले, त्यांनी ते [अल-अमासी] कडून सांगितले, त्यांनी ते [ज़ैद बिन व्हह्ब] कडून सांगितले, अल्लाहने सांगितले, त्यांनी ते [अबू जर] कडून सांगितले जेव्हा ते रब्झाहमध्ये होते, ते म्हणाले; एकदा मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यासोबत रात्री हरेह मदीना (काळ्या खडकांनी भरलेली जागा) येथे फेरफटका मारण्यासाठी गेलो होतो, आणि आम्ही उहुद पर्वताच्या समोर उभे राहिलो, तेव्हा त्यांनी म्हटले: 'अरे अबू ذر! मला उहुद पर्वताइतके मोठे सोने माझ्याकडे असले आणि ते माझ्या घरात तीन रात्री राहिले, तरीही मला त्यातला एकही दीनार नको; मी तो दीनार माझ्या कर्जाची फेड करण्यासाठी बाजूला ठेवीन. मग मी अल्लाहच्या सेवकांना म्हणेन: 'असे, तसे आणि तसे.' – त्यानंतर त्यांनी हाताची मुट्ठी घट्ट करून हे दाखवले. त्यांनी म्हटले: "अरे अबू ذر, खरोखरच पुनरुत्थानाच्या दिवशी संपत्ती साठवणारे लोक कमी (गरीब) असतील, त्या व्यक्ती वगळता जो असे म्हणतो, आणि असे म्हणतो!" मग त्यांनी मला म्हटले: "अरे अबू ذر, मी परत येईपर्यंत इथेच थांब." "त्यानंतर तो दृष्टीआड होईपर्यंत निघाला, मग मला एक गर्जना ऐकू आली, आणि मला भीती वाटली की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना काही झाले असेल. मी निघणार होतो, पण मला लगेच पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचे शब्द आठवले: 'इथेच थांब,' म्हणून मी जिथे होतो तिथेच थांबलो, मग मी म्हणालो; 'हे अल्लाहचे प्रेषित, मी एक जोरात गर्जना ऐकली आणि मला भीती वाटली की कदाचित आपल्याला काही घडले असेल, परंतु मला लगेचच आपले निर्देश आठवले, म्हणून मी जिथे होतो तिथेच थांबलो.' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "तो जिब्राईल होता; तो आला आणि मला सांगितले की 'जो कोणी माझ्या उम्मतमधून अल्लाहशी काहीही भागीदार न धरता मरण पावतो, तो स्वर्गात प्रवेश करेल'." मग मी विचारले, "अल्लाहच्या प्रेषिता, जरी तो व्यभिचार करतो आणि चोरी करतो तरी?" त्यांनी उत्तर दिले: "जरी तो व्यभिचार करतो आणि चोरी करतो तरी." मग मी ज़ैदला सांगितले की मला हे कळले आहे की तो अबू दारदा' होता, आणि ज़ैद म्हणाले: "मी साक्ष देतो की ज्याने मला हे सांगितले ते रबधा येथे असताना अबू ذر होते. [अमासी] म्हणाले: [अबू शलाह] यांनी मला [अबू दर्दा] यांच्याकडून वरील हदीस सांगितली, आणि [अबू सिहाब] म्हणाले: [अल-अमासी] यांच्याकडून की ते एकदा माझ्या घरी तीन दिवसांपेक्षा जास्त काळ राहिले होते.