Imam Bukhari : 5795

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ شُعَيْبٍ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيًّا يَعْنِي ابْنَ أَبِي طَالِبٍ خَرَجَ مِنْ عِنْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ح و حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ حَدَّثَنَا يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُخَرَجَ مِنْ عِنْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي وَجَعِهِ الَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ فَقَالَ النَّاسُ يَا أَبَا حَسَنٍ كَيْفَ أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَصْبَحَ بِحَمْدِ اللَّهِ بَارِئًا فَأَخَذَ بِيَدِهِ الْعَبَّاسُ فَقَالَ أَلَا تَرَاهُ أَنْتَ وَاللَّهِ بَعْدَ الثَّلَاثِ عَبْدُ الْعَصَا وَاللَّهِ إِنِّي لَأُرَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَيُتَوَفَّى فِي وَجَعِهِ وَإِنِّي لَأَعْرِفُ فِي وُجُوهِ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ الْمَوْتَ فَاذْهَبْ بِنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَسْأَلَهُ فِيمَنْ يَكُونُ الْأَمْرُ فَإِنْ كَانَ فِينَا عَلِمْنَا ذَلِكَ وَإِنْ كَانَ فِي غَيْرِنَا أَمَرْنَاهُ فَأَوْصَى بِنَا قَالَ عَلِيٌّ وَاللَّهِ لَئِنْ سَأَلْنَاهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَمْنَعُنَا لَا يُعْطِينَاهَا النَّاسُ أَبَدًا وَإِنِّي لَا أَسْأَلُهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَدًا

আমাক কৈছে [ইছহাকে] আমাক কৈছে [বিছিৰ বিন ছিয়ুআইবে] মোক [মোৰ দেউতাক] [আজ জুহৰী]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; মোক [আব্দুল্লাহ বিন কা’ব] জনাইছে যে [আব্দুল্লাহ বিন আব্বাছ] তেওঁক জনাইছে, যে [আলী, অৰ্থাৎ ইবনে আবু তালিবে] হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পক্ষ এৰি থৈ গৈছে। আৰু ইয়াক আন এটা পথৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছে, আমাক কৈছে [আহমদ বিন ছালিহে] আমাক কৈছে [‘আনবাছাহ] আমাক [ইউনুছ] [ইবনে শ্বিহাবৰ] পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; মোক [আব্দুল্লাহ বিন কাব বিন মালিক] জনাইছে যে [আব্দুল্লাহ বিন আব্বাছ] তেওঁক জনাইছে; যে [আলি বিন আবু তালিব] আল্লাহ তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হওক, তেওঁ অসুস্থ হৈ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পক্ষ এৰি থৈ গৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল, গতিকে মানুহে সুধিছিল; ‘হে আবু হাছান, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ অৱস্থা কেনেকুৱা?’ তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'ভগৱানক ধন্যবাদ তেওঁৰ মনটো ভাল হৈছে'। তেতিয়া আব্বাছে তেওঁৰ হাতত ধৰি ক’লে; 'আল্লাহৰ কচম, আপুনি দেখা নাইনে? সঁচাকৈয়ে মই জানো যে এই বেমাৰৰ বাবে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামৰ মৃত্যু হ’ব। আচলতে মই আব্দুল মুথতালিবৰ সন্তানৰ মৃত্যুৰ সন্মুখীন হ’লে তেওঁলোকৰ মুখখনো চিনি পাওঁ। আহকচোন আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ কৰোঁ, তাৰ পিছত সুধিওঁ এই বিষয় -নেতৃত্ব- কাৰ হাতত গতাই দিয়া হ’ব? যদি -আমাৰ- মানুহৰ হাতত হয়, তেন্তে আমি ইয়াৰ বিষয়ে জানো আৰু যদি আমাৰ বাহিৰে আন কাৰোবাৰ হাতত -গতাই দিয়া হয়- তেন্তে আমি তেওঁক ক’ম যে আমাৰ ওচৰত উইল কৰক’। তেতিয়া আলী ৰিয়াল্লাহু আনহুৱে ক’লে; আল্লাহৰ কচম যদি আমি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰত ইয়াৰ বাবে বিচাৰো আৰু তেওঁ নাকচ কৰে তেন্তে মানুহে আমাক কেতিয়াও নিদিয়ে। গতিকে মই কেতিয়াও ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক চিৰদিনৰ বাবে সুধিব নোৱাৰো।