Imam Ahmad : 6173

حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَبِيتُ بِذِي طُوًى فَإِذَا أَصْبَحَ اغْتَسَلَ وَأَمَرَ مَنْ مَعَهُ أَنْ يَغْتَسِلُوا وَيَدْخُلُ مِنْ الْعُلْيَا فَإِذَا خَرَجَ خَرَجَ مِنْ السُّفْلَى وَيَزْعُمُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ

Na faamatala mai ia i matou [Hammad] mai ia [Abdullah] mai ia [Nafi'] na ia fai mai: Na moe Ibn Umar i le po i Dhu Thuwa, ma ina ua oo i le taeao na ia taele ai ma fai atu i tagata uma e o faatasi ma ia. Ona ia ulufale atu lea i le mauga ma a ia manaʻo e alu ese, ona alu atu lea i le fanua maulalo. Ma sa manatu [Ibn Umar] o le Perofeta (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a le Atua) na faia lena mea.