Imam Ahmad : 6173

حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَبِيتُ بِذِي طُوًى فَإِذَا أَصْبَحَ اغْتَسَلَ وَأَمَرَ مَنْ مَعَهُ أَنْ يَغْتَسِلُوا وَيَدْخُلُ مِنْ الْعُلْيَا فَإِذَا خَرَجَ خَرَجَ مِنْ السُّفْلَى وَيَزْعُمُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ

A fen erenikem [Hammad] seni [Aptula] seni [Nafi’] a apasa; Ibn Umar a nom lon Dzu Thuwa lon ewe pwinin, iwe, lekuniol a angei eu ttit me a alluk ngeni emon me emon pwe epwe nom ren. Mwirin a tonong non ekkewe fonu tekia me ika a mochen tou a tou seni ekkewe fonu tekia. Iwe [Ibn Umar] a ekieki pwe ewe Soufos a fori ena.