Imam Ahmad : 5618
حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ جَابِرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ عِصْمَةَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كَانَتْ الصَّلَاةُ خَمْسِينَ وَالْغُسْلُ مِنْ الْجَنَابَةِ سَبْعَ مِرَارٍ وَالْغُسْلُ مِنْ الْبَوْلِ سَبْعَ مِرَارٍ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْأَلُ حَتَّى جُعِلَتْ الصَّلَاةُ خَمْسًا وَالْغُسْلُ مِنْ الْجَنَابَةِ مَرَّةً وَالْغُسْلُ مِنْ الْبَوْلِ مَرَّةً
Esan digu [Husain bin Muhammad] esan digu [Ayub bin Jabir] [Abdullah-tik, hots, Ibn 'Ishmah] [Ibn Umar]-etik, esan zuen: Hasieran derrigorrezkoa zen berrogeita hamar aldiz otoitz egitea, janabat zazpi aldiz bainatu eta zazpi aldiz gernutik garbitzea Allah-ren Messalai-wallahu-ra jarraitzea. erliebea eskatu, azkenean, otoitza bost aldiz bakarrik behar izan arte -egunean-, eta janabat bainatu eta gernutik araztua behin bakarrik behar da.