Imam Ahmad : 5111

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كَانَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاتَمٌ مِنْ ذَهَبٍ وَكَانَ يَجْعَلُ فَصَّهُ فِي بَاطِنِ يَدِهِ قَالَ فَطَرَحَهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَطَرَحَ النَّاسُ خَوَاتِيمَهُمْ ثُمَّ اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ وَلَا يَلْبَسُهُ

[Affan] bize [Abu Awana] [Abu Bisyrdan] [Nafi '-den [Ibni Umardan] aýtdy, Resulullah (sallallahu aleýhi wesellem) altyn ýüzük bardy, soň ýüzügini eliniň içine goýdy. Bir gün ony zyňdy, adamlar hem ýüzüklerini zyňdylar. Soňra Resulullah sallallahu aleýhi wesellem kümüşden ýasalan ýüzügi aldy, möhür basdy we geýmedi.