Imam Ahmad : 4464

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ قَالَ سُئِلْتُ عَنْ الْمُتَلَاعِنَيْنِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فِي إِمَارَةِ ابْنِ الزُّبَيْرِ فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَقُمْتُ مِنْ مَكَانِي إِلَى مَنْزِلِ ابْنِ عُمَرَ فَقُلْتُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلَاعِنَيْنِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ الرَّجُلَ يَرَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ فَإِنْ تَكَلَّمَ تَكَلَّمَ بِأَمْرٍ عَظِيمٍ وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى مِثْلِ ذَلِكَ فَسَكَتَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدُ أَتَاهُ فَقَالَ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدْ ابْتُلِيتُ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ فِي سُورَةِ النُّورِ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ حَتَّى بَلَغَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ } فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُكَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَتْ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنَّهُ لَكَاذِبٌ قَالَ فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا

Na faamatala mai e Yahya bin Said ia i matou: Na faamatala mai e Abdul Malik bin Abu Salamah ia i matou: Na ou faalogo ia Sa'id bin Jubair o fai mai: Na fesiligia a'u e uiga ia i latou na faia le li'an i le taimi o le nofoaiga a Ibn Az-Zubair, pe na vavae ese i latou? Sa ou le iloa se tala e fai atu, o lea na ou tuua ai lo'u nofoaga ma alu atu i le fale o Ibn Umar. Na ou fesili atu ia te ia ma fesili atu, "O Abu Abdurrahman, e uiga ia i latou na faia le li'an, pe na vavae ese i latou?" Na ia tali mai, "Subhanallah, e moni lava o le tagata muamua na fesili e uiga i lenei mataupu o lea ma lea bin lea ma lea. Na ia fesili i se tasi taimi, "O le Avefeau a Allah, o le a sou manatu i se tagata e vaai i lana ava o faia se amioga mataga? Afai e faitio o ia i ai, o lona uiga o loo ia talanoa e uiga i se mataupu tele, afai e filemu o ia, o loo ia tauaveina lemu lava?" Sa filemu o ia ma e lei tali atu. Ina ua mavae sina taimi, sa toe sau le tagata ia te ia ma faapea atu: "O le mea na ou fesili atu ai ia te oe ua oo mai ia te au!" O lea na faaali mai ai e Allah, le Silisiliese, le fuaiupu ia i latou i le Surah An-Nur: "Ma i latou e molia a latou ava," seia oo i le fuaiupu: ' -O le malaia a Allah o loo i luga ia te ia pe afai o lana tane o se tasi o e faamaoni-'. -Qs. An Nuur; 6-9-. Sa amata ona ia fautuaina le tamaloa ma faamanatu atu ia te ia ma faailoa atu ia te ia o le faasalaga o lenei lalolagi e mama nai lo le faasalaga o le olaga a sau. Na tali atu le tamaloa, 'E ala ia te Ia o lē na auina mai oe ma le upumoni, ou te le pepelo ia te oe!' Ona feiloai lea o ia ma le ava - le tamaloa - i le fautuaina ma faamanatu atu ia te ia ma faailoa atu ia te ia o le faasalaga o lenei lalolagi e mama nai lo le faasalaga o le olaga a sau. Na tali atu le fafine, 'E ala ia te Ia o lē na auina mai oe ma le upumoni, e moni lava o ia - la'u tane - o loo pepelo!'. Na faaauau le faamatala, 'O ia toe feiloaʻi ma le tamāloa, ona molimau faʻafa lea o le tamāloa iā Allah o ia o se tasi o ē faamaoni, ma le faalima o le a oo iā te ia le malaia a Allah pe afai o ia o se tasi o ē pepelo. Ona feiloaʻi lea o ia ma le avā - o le tamāloa -, na molimau faʻafa lana avā i le Atua o lana tane o se tasi o ē pepelo, ma molimau faalima o le a oo iā te ia le malaia a le Atua pe afai o lana tane o se tasi o ē faamaoni. Ina ua mavae lenā, na ia teteʻa ai i laʻua uma.