Imam Ahmad : 4361
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ عَمْرٍو عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ الْعَبْدُ بَيْنَ اثْنَيْنِ فَأَعْتَقَ أَحَدُهُمَا نَصِيبَهُ فَإِنْ كَانَ مُوسِرًا قُوِّمَ عَلَيْهِ قِيمَةً لَا وَكْسَ وَلَا شَطَطَ ثُمَّ يُعْتَقُ
Esan izan zaigu [Sufyan] [Amru]tik [Salim]etik [bere aitatik] sallallaahu 'alaihi wasallam Profetaraino: 'Esklabo bat bi pertsonena bada eta horietako batek berari dagokion zatia askatzen badu; Oraindik jabegorako sarbidea badu, esklaboaren gainontzeko balioa estimatu dadila, kenkaririk edo injustiziarik gabe, orduan libra bedi».