Imam Ahmad : 3092

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ ابْنِ خُثَيْمٍ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ ذَكْوَانَ مَوْلَى عَائِشَةَ أَنَّهُ اسْتَأْذَنَ لِابْنِ عَبَّاسٍ عَلَى عَائِشَةَ وَهِيَ تَمُوتُ وَعِنْدَهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ هَذَا ابْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْكِ وَهُوَ مِنْ خَيْرِ بَنِيكِ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمِنْ تَزْكِيَتِهِ فَقَالَ لَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّهُ قَارِئٌ لِكِتَابِ اللَّهِ فَقِيهٌ فِي دِينِ اللَّهِ فَأْذَنِي لَهُ فَلْيُسَلِّمْ عَلَيْكِ وَلْيُوَدِّعْكِ قَالَتْ فَأْذَنْ لَهُ إِنْ شِئْتَ قَالَ فَأَذِنَ لَهُ فَدَخَلَ ابْنُ عَبَّاسٍ ثُمَّ سَلَّمَ وَجَلَسَ وَقَالَ أَبْشِرِي يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ فَوَاللَّهِ مَا بَيْنَكِ وَبَيْنَ أَنْ يَذْهَبَ عَنْكِ كُلُّ أَذًى وَنَصَبٍ أَوْ قَالَ وَصَبٍ وَتَلْقَيْ الْأَحِبَّةَ مُحَمَّدًا وَحِزْبَهُ أَوْ قَالَ أَصْحَابَهُ إِلَّا أَنْ تُفَارِقَ رُوحُكِ جَسَدَكِ فَقَالَتْ وَأَيْضًا فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتِ أَحَبَّ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ يُحِبُّ إِلَّا طَيِّبًا وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَرَاءَتَكِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَوَاتٍ فَلَيْسَ فِي الْأَرْضِ مَسْجِدٌ إِلَّا وَهُوَ يُتْلَى فِيهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَآنَاءَ النَّهَارِ وَسَقَطَتْ قِلَادَتُكِ بِالْأَبْوَاءِ فَاحْتَبَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَنْزِلِ وَالنَّاسُ مَعَهُ فِي ابْتِغَائِهَا أَوْ قَالَ فِي طَلَبِهَا حَتَّى أَصْبَحَ الْقَوْمُ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا } الْآيَةَ فَكَانَ فِي ذَلِكَ رُخْصَةٌ لِلنَّاسِ عَامَّةً فِي سَبَبِكِ فَوَاللَّهِ إِنَّكِ لَمُبَارَكَةٌ فَقَالَتْ دَعْنِي يَا ابْنَ عَبَّاسٍ مِنْ هَذَا فَوَاللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا

Вайга дийцина, [МаӀмара] [Ибну Хусяимера] [Ибну Абимулайках] [Дзакванера] Ӏайсатан лай хиллачу [МаӀмара] дийцина хилар, цо Ӏайсатан Ибну Ӏаббасана пурба дехна хилар - иза вала герга волуш сидурлахӀан кӀант вара - ткъа цуьнан вежарий бидулрахь вара аьлла. Дзакван аьлла: «ХӀара Ибн Ӏаббас ву хьуна пурба доьхуш, хьан къоман уггаре а дикачу кӀентех цхьаъ ву иза». Цул тӀаьхьа Ӏайсата жоп делира: «Ибн Ӏаббасах а, цуьнан тазкъиятах а паргӀатваккха со». ТӀаккха Ӏабдуррахьмана элира Ӏайсате: «Иза Делан жайнин къари ву, динехь говза стаг а ву». Хьоьга салам а лойла, хьошалгӀа вогӀийла иза'. Ӏайшата элира: «Пурба ло цунна, хьайна лаахь». Ӏабдуррахьмана Ибну Ӏаббас чувахийтира, цундела Ибну Ӏаббас чу а вахана, салам а делла, охьахиира. ТӀаккха [Ибн Ӏаббаса] элира: «Хазахета хӀай Уммул Муъминин». ВаллахӀи, хьуна а, массо а цамгарш а, вонаш а дӀадахарна а, иштта хьан безачарна а, Мухьаммадна а, цуьнан мурдашна а - я цхьана ривайатехь - цуьнан накъосташна а дуьхьалкхетарна а юкъахь лаьтташ хӀумма а дац, хьан дегӀах дӀакъаьстина са бен'. Ӏайсата элира: «Кхин а тӀетоха». ТӀаккха Ибн Ӏаббаса элира: «Хьо Пайхамарна уггаре а езаш йолу зуда ю, ткъа Делан Элчана диканиг бен ца дезара». Дала ворхӀалгӀачу стиглара хьо паргӀатваккхар шена чохь долу аят доссийна, цундела цхьа а маьждиг кӀелхьара ца долу Ӏуьйранна а, суьйранна а и аят дешарх. Ткъа хьан мерз АбваӀехь охьабоьжча, Пайхамар шен асхьабашца мерз лоьхуш дӀатесна хилла, Ӏуьйре тӀекхаччалц, лийча хи ца луш долчу хьолехь царна, тӀаккха АллахӀа доссийна аят: -ТӀаккха дезачу лаьтта тӀехь тайаммум ламаз де-' -С. Аль-МайдахӀ: 6-, цигахь и тайаммум гӀуллакх ахь бахьанехь нахана паргӀато ю. Цундела ВаллахӀи, беркатех юьзна зуда ю хьо'. Ӏайсата элира: «ХӀай ибн Ӏаббас, дӀатасахьа со цу дерригенах». ВаллахӀи, суна чӀогӀа лаьа дицлуш а, вицлуш а верг хила'.