حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ ابْنِ خُثَيْمٍ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ ذَكْوَانَ مَوْلَى عَائِشَةَ أَنَّهُ اسْتَأْذَنَ لِابْنِ عَبَّاسٍ عَلَى عَائِشَةَ وَهِيَ تَمُوتُ وَعِنْدَهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ هَذَا ابْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْكِ وَهُوَ مِنْ خَيْرِ بَنِيكِ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمِنْ تَزْكِيَتِهِ فَقَالَ لَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّهُ قَارِئٌ لِكِتَابِ اللَّهِ فَقِيهٌ فِي دِينِ اللَّهِ فَأْذَنِي لَهُ فَلْيُسَلِّمْ عَلَيْكِ وَلْيُوَدِّعْكِ قَالَتْ فَأْذَنْ لَهُ إِنْ شِئْتَ قَالَ فَأَذِنَ لَهُ فَدَخَلَ ابْنُ عَبَّاسٍ ثُمَّ سَلَّمَ وَجَلَسَ وَقَالَ أَبْشِرِي يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ فَوَاللَّهِ مَا بَيْنَكِ وَبَيْنَ أَنْ يَذْهَبَ عَنْكِ كُلُّ أَذًى وَنَصَبٍ أَوْ قَالَ وَصَبٍ وَتَلْقَيْ الْأَحِبَّةَ مُحَمَّدًا وَحِزْبَهُ أَوْ قَالَ أَصْحَابَهُ إِلَّا أَنْ تُفَارِقَ رُوحُكِ جَسَدَكِ فَقَالَتْ وَأَيْضًا فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتِ أَحَبَّ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ يُحِبُّ إِلَّا طَيِّبًا وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَرَاءَتَكِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَوَاتٍ فَلَيْسَ فِي الْأَرْضِ مَسْجِدٌ إِلَّا وَهُوَ يُتْلَى فِيهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَآنَاءَ النَّهَارِ وَسَقَطَتْ قِلَادَتُكِ بِالْأَبْوَاءِ فَاحْتَبَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَنْزِلِ وَالنَّاسُ مَعَهُ فِي ابْتِغَائِهَا أَوْ قَالَ فِي طَلَبِهَا حَتَّى أَصْبَحَ الْقَوْمُ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا } الْآيَةَ فَكَانَ فِي ذَلِكَ رُخْصَةٌ لِلنَّاسِ عَامَّةً فِي سَبَبِكِ فَوَاللَّهِ إِنَّكِ لَمُبَارَكَةٌ فَقَالَتْ دَعْنِي يَا ابْنَ عَبَّاسٍ مِنْ هَذَا فَوَاللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا

Esan digute [Abdurrazzaq]-ek [Ma'mar] [Ibnu Khusyaim] [Ibnu Khusyaim] [Ibnu Abimulaikah] [Dzakwan] 'Aisyahren esklabo ohi batengandik [Dzakwan] esan zigula, Ibnu Abbas 'Aisyah-ri baimena eskatu ziola - hiltzear zegoenean - eta bere semea Abdullah bere alboan zuen Abdullah. Dzakwanek esan zuen: "Hau da Ibn Abbas zure baimena eskatzen ari da eta zure herriko seme onenetako bat da". Aisahek erantzun zuen orduan: «Aska nazazu Ibn Abbas eta bere tazkiyahtik». Abdurrahmanek esan zion Aisyah-i: "Alaren Liburuko Qari bat da" eta erlijioan trebea den pertsona bat. Utzi agurtu eta bisitan'. Aishak esan zuen: "Nahi baduzu, baimendu". Abdurrahmanek Ibnu Abbas sartzea baimendu zuen, beraz, Ibnu Abbas sartu zen, kaixo esan eta eseri zen. Orduan [Ibn Abbasek] esan zuen: 'Poztu zaitez, O Ummul Mu'minin. Ala esanez, ez dago ezer zure eta gaixotasun eta gaitz guztien irteeraren artean gelditzen denik, baita zure maiteak, Mahoma eta bere jarraitzaileak —edo kontakizun batean—, bere lagunak ezagutzea ere, zure gorputzetik bereizita dagoen arima baizik. Aisyahek esan zuen: "Gehitu gehiago". Ibn Abbasek esan zuen orduan: "Zu zara Profetaren emazterik maiteena, Alai Sallallaahu 'alaihi wasallam Allahren Mezularia, berriz, onak baizik ez zituen maite". Ala zazpigarren zerutik zure askapena jasotzen duen bertso bat bidali zuen, beraz, meskita bakar batek ere ezin du ihes egin bertso hau goiz eta arratsaldez irakurtzetik. Eta zure lepokoa Abwa'n erori zenean, Profeta bere lagunekin itsatsita zegoen lepokoaren bila egunsentia iritsi zen arte, abluziorako urik ez lortzeko egoeran, orduan Allah-ek bertsoa agerian utzi zuen: -Orduan otoitz ezazu tayammum lur santuan-' -Qs. Al Maidah: 6-, non tayammum gai hau zuk eragindako jendearentzat erliebea den. Beraz, Ala, bedeinkapenez betetako emakumea zara. 'Aisyahek esan zuen: 'O Ibn Abbas, utzi nazazu guztitik. Ala, benetan ahazten eta ahazten dena izan nahi dut'.