Imam Ahmad : 2991

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَكَمِ قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ وَعَنْ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يُحَرِّمَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ فَلْيُحَرِّمْ النَّبِيذَ

Na taʻu mai e [Muhammad bin Ja'far] ia i matou [Shu'bah] mai ia [Salamah bin Kuhail] na ia fai mai; Na ou faalogo ia [Abu Al Hakam] o fai mai; Na ou fesili ia [Ibn Abbas] e uiga i le faʻasusuina/sua o fualaʻau -faʻaaogaina- le -sua- o le jarr, dubba` ma le hantam. Ona tali mai lea o ia; O ai e fiafia e faʻasa mea ua faʻasa e Allah ma Lana Avefeʻau, ia faʻasa e ia le faʻasusuina i le sua o fualaʻau.