इमाम अहमद : 2636

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ عَطَاءٍ عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ قَدْ اشْتَكَى فَطَافَ بِالْبَيْتِ عَلَى بَعِيرٍ وَمَعَهُ مِحْجَنٌ كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ اسْتَلَمَهُ بِهِ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَنَاخَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ

आम्हाला [हुसैन बिन मुहम्मद] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [याझीद, म्हणजे इब्न 'अथो'], [याझीद, म्हणजे इब्न अबू ज़ियाद], [इक्रिमा], [इब्न 'अब्बास] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: "पैगंबर, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, आजारी असताना आले, मग त्यांनी आपल्या उंटावर स्वार होऊन, हातात बडी धरून तवाफ केला. प्रत्येक वेळी तो (काळा दगड) जवळ येताच त्याला स्पर्श करायचा. परिक्रमा पूर्ण झाल्यावर तो आपल्या उंटावरून उतरला आणि दोन रकात नमाज अदा केली."