Imam Ahmad : 2444

حَدَّثَنِي عَبْد اللَّهِ قَالَ وَجَدْتُ هَذَا الْحَدِيثَ فِي كِتَابِ أَبِي حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي السَّفَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ شُفَيٍّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُمْ جَعَلُوا يَسْأَلُونَهُ عَنْ الصَّلَاةِ فِي السَّفَرِ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ لَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى يَرْجِعَ

Wedi dweud wrthyf dywedodd Abdullah; Cefais y hadith hwn yn llyfr fy nhad; Wedi dweud wrthym [Hajjaj] wedi dweud wrthym [Syu'bah] o [Abu Ishaq] o [Abu As Safar] o [Sa'id bin Syufay] o [Ibn Abbas]; eu bod yn gofyn iddo am weddi wrth deithio. Felly y dywedodd Ibn Abbas; 'Pan adawodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam' ei deulu, ni weddïodd fwy na dau rak'ah hyd nes iddo ddychwelyd'.