Imam Ahmad : 2444
حَدَّثَنِي عَبْد اللَّهِ قَالَ وَجَدْتُ هَذَا الْحَدِيثَ فِي كِتَابِ أَبِي حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي السَّفَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ شُفَيٍّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُمْ جَعَلُوا يَسْأَلُونَهُ عَنْ الصَّلَاةِ فِي السَّفَرِ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ لَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى يَرْجِعَ
Ti tene na mbi Abdullah atene; Mbi wara hadith so na yâ ti mbeti ti babâ ti mbi; Ti tene na e [Hajjaj] ti tene na e [Syu’bah] ti [Abu Ishaq] ti [Abu As Safar] ti [Sa’id bin Syufay] ti [Ibn Abbas]; so ala hunda lo na ndo ti sambela na ngoi so ala yeke voyagé. Tongaso, Ibn Abbas atene; ‘Na ngoi so Prophète sallallaahu ‘alaihi wasallam azia sewa ti lo, lo sambela lâ oko pëpe ahon rakaat use juska lo kiri’.