Utusan yang membawa surat Rasulullah diusir dari majelis

Imam Ahmad : 2252

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ كِتَابَهُ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلْيَاءَ عَلَى الزَّرَابِيِّ تُبْسَطُ لَهُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي مِنْ قَوْمِهِ مَنْ أَسْأَلُهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ أَنَّهُ كَانَ بِالشَّامِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تُجَّارًا وَذَلِكَ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَأَتَانِي رَسُولُ قَيْصَرَ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلْيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ عَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَتُكَ مِنْهُ قَالَ قُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ رَجُلٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي قَالَ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ مِنِّي ثُمَّ أَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَاللَّهِ لَوْلَا الِاسْتِحْيَاءُ يَوْمَئِذٍ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي وَلَكِنِّي اسْتَحَيْتُ أَنْ يُؤْثَرَ عَنِّي الْكَذِبُ فَصَدَقْتُهُ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ فِي الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قَالَ فَقُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قَالَ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ وَنَحْنُ نَخَافُ ذَلِكَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ غَيْرُهَا لَأَخَافُ أَنْ يُؤْثَرَ عَنِّي الْكَذِبُ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ كَيْفَ كَانَتْ حَرْبُكُمْ وَحَرْبُهُ قَالَ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا سِجَالًا نُدَالُ عَلَيْهِ الْمَرَّةَ وَيُدَالُ عَلَيْنَا الْأُخْرَى قَالَ فَبِمَ يَأْمُرُكُمْ قَالَ قُلْتُ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ لَهُ ذَلِكَ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَطُّ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ يُخَالِطُ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ يَكُونُ دُوَلًا يُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَيَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَحْدَهُ لَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصِّدْقِ وَالصَّلَاةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ وَهَذِهِ صِفَةُ نَبِيٍّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ فَإِنْ يَكُنْ مَا قُلْتَ فِيهِ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَاللَّهِ لَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَ بِهِ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ يَعْنِي الْأَكَّارَةَ وَ { يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ } قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأَمَرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَصْتُ لَهُمْ قُلْتُ لَهُمْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا أَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ قَالَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ فَذَكَرَهُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ فَذَكَرَهُ

Gurekin erlazionatu izan da [Ya'qub] esan; esan digu [nire anaia Ibnu Shihaben semea] bere osabatik, hots, [Muhammad bin Muslim], esan zuen; jakinarazi zidan [Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] [Abdullah bin Abbasek] jakinarazi zidanez, Allahren Mezulariak (bakea eta bedeinkazioak berekin) Erromako Enperadoreari gutun bat idatzi ziola - horren edukia - Islamera gonbidatu zuela, eta Dihyah Al Kalbirekin bidali zuen. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek Bushrako funtzionarioei emateko agindu zion, gero Erromako Enperadoreari emateko. Erromako enperadoreari dagokionez, Ala persiar armada garaitu zuenean, Himshetik Iliyara joan zen berarentzat zabaldutako alfonbra batean. Abdullah bin Abbasek esan zuen; 'Sallallaahu 'alaihi wasallam profetaren gutuna bere eskuetara iritsi zenean, berehala irakurri zuen eta esan zuen; 'Bilatu bere herritik Alai sallallaahu 'alaihi wasallam' mezulariari buruz galdetu ahal izango diodan norbait. [Ibn Abbasek] esan zuen; [Abu Sufyan bin Harb] esan zidan lehenago Sirian zegoela merkataritzara etorritako Quraysh jendearekin, eta hori oraindik etsaitasuna zegoenean gertatu zen sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta eta Quraish infidelen artean. Abu Sufyanek esan zuen; Erromatar Enperadorearen mandataria etorri zitzaidan, gero bera eta biok eta nire lagunak joan ginen Iliya'ra iritsi arte, gero Enperadorearekin ezagutzera eraman gintuzten, garai hartan bere tronuan eserita zegoen, koroa bat jarrita zegoen buruan, eta haren ondoan zeuden erromatar agintariak. Orduan, bere interpreteari esan zion: «Galde itzazu, zein den leinurik hurbilen bere burua Profetatzat duen gizon honengandik». Abu Sufyanek erantzun zuen; 'Ni naiz beraren ildotik gertuen dagoen pertsona'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: 'Zein da zure harremana berarekin?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Nire osabaren semea da'. Abu Sufyanek esan zuen; Eta orduko karabanan ez zegoen inor, nigandik aparte Bani Abdu Manafetik etortzen zenik. Esan zuen; Orduan Enperadoreak esan zuen; 'Ekar ezazu nigana'. Orduan nire lagunei atzetik joateko esan zien. Orduan esan zion bere interpreteari; «Esan bere lagunei, hain zuzen ere, pertsona honi galdetuko diot profeta dela dioen gizonaz. Gezurra esaten badu, gezurra esan'. Abu Sufyanek esan zuen; Eta Ala, orduan nere lotsagatik izan ez balitz, eta gezurretan ari nintzela esango zidaten, galdetu zidanean gezurra esango nuke. Baina lotsatu egiten nintzen nire lagunek gezurra esan niola esanez gero, egia esan nuen. Esan zion Enperadoreak bere interpreteari; 'Esan iezaiozu, zein da pertsona honek zuen artean duen posizioa?' Abu Sufyanek erantzun zuen; 'Guretzat leinu noblea duen pertsona da'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: 'Inork esan al du lehen esan duena?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Ez'. galdetu zuen berriro Enperadoreak; — Harrapatu al duzu inoiz gezurra esaten zuena esan aurretik? Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Ez'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: 'Bere arbasoetakoren bat errege bihurtu al zen?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Ez'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: «Orduan, printzeak edo jende xeheak jarraituko al diote?». Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; «Gehienak ere arruntak dira». Enperadoreak berriro galdetu zuen: 'Haien kopurua handitzen ala gutxitzen ari al da?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Izan ere, handitzen jarraitzen du'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: 'Inork apostatiatu al du bere erlijioa gorroto zuelako hura besarkatu ondoren?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Ez'. Enperadoreak berriro galdetu zuen: «Inoiz traizionatu al du». Abu Sufyanek esan zuen; Nik erantzun nion: 'Ez. Eta bakean gaude gaur egun, eta horren beldur gara'. Abu Sufyanek esan zuen; Eta ezin dut nire erantzunetik zerbait txertatu eta beste zerbait kentzea, oso kezkatuta nago galdu egiten badute gezurtitzat jo nazazu. Enperadoreak berriro galdetu zuen: «Inoiz borrokatu al zara zurekin edo egin al dizu?». Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Bai'. Enperadoreak galdetu zuen; — Nolakoa da zure eta haren arteko gerra? Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; 'Bere postuak txandakatu egin ziren, behin irabazi genuen, gero hurrengoan irabazi gintuen'. Enperadoreak galdetu zuen; 'Zer esan dizue zuei egiteko?' Abu Sufyanek esan zuen; erantzun nion; «Ala bakarrik gurtzeko eta berarekin ezer ez lotzeko esan zigun. Gure arbasoen jainkoak gurtzea ere debekatu zigun. Eta esan zigun otoitz egiteko, egia esateko, gure ohorea mantentzeko, gure promesak betetzeko eta gure konfiantza betetzeko'. Abu Sufyanek esan zuen; Orduan, Enperadoreak bere interpreteari esan nion guztia esan nuenean; 'Esadazu, Izan ere, bere ondorengoen leinuaz galdetu dizut, gero aipatu duzu leinu ohorezkoa zuela, horrela ziren apostoluak, bidaltzen zituzten -familietatik- beren herriaren artean leinu noblea zutenak. Galdetu nizuen ea zuetako inork deitu izan zuen lehenago, ez duzue inoiz erantzun, nire ustez. Norbaitek lehenago deitu izan balu, esango nuke; 'Lehen esandakoari jarraitzen ari da'. Galdetu nion ea inoiz leporatu diozun gezurra esan baino lehen -profeta dela aldarrikatuz-, ez duzu inoiz erantzun. Badakit ezinezkoa dela jendeari gezurrezko hitzak utzi eta gero Allah 'azza wajalla-ri gezurra ausartzea. Bere aitonetakoren bat errege izan ote zen galdetu nion, ezetz erantzun zenuen. Nire ustez, bere aitonetako bat errege izango balitz, zalantzarik gabe esango nuke; "Bere arbasoen boterea berreskuratu besterik ez du nahi". Galdetu nizun, ea komunitateko buruzagiak bere jarraitzaileak ziren ala haien arteko jende ahula, erantzun zenion, jende ahula zen haren atzetik zetozena. -Badakit-, benetan jende ahula apostoluen jarraitzaileak dira. Handitzen ala gutxitzen ari ziren galdetu nizun, beti handitzen ari zirela erantzun zenidan. Halaxe gertatzen da fedearekin perfektua izan arte. Galdetu nizun, ba ote zegoen inor apostatiatu zuenik bere erlijioa gorroto zuelako besarkatu ondoren, erantzun zenuen, ezetz. Hori da fedearekin, bere xarma bihotzarekin nahastu duenean, inork ez du gorroto. Inoiz traizionatu zaituen galdetu dizut, erantzun didazu, inoiz ez. Horrela ziren apostoluak, ez zuten sekula saldu. Galdetu nizun, ea berari borrokatu zenion eta hark zurekin borrokatu zenuten, erantzun zenion, gertatu zela, eta berarekin duzun gerra berdina izan zela. Batzuetan irabazten duzu eta besteetan galtzen duzu. Era berean, apostoluek, hainbat proba egin zituzten eta gero emaitza onak lortu zituzten. Zer agindu dizun galdetu dizut, Allah 'azza wajalla bakarrik gurtzeko agindu dizula, berarekin ezer ez lotzeko, egia esateko, otoitzak egiteko, ohorea mantentzeko, promesak betetzeko eta aginduak betetzeko agindu dizula erantzun dizut. Hau da profetaren izaera. Banekien bidaliko zutela, baina ez nuen espero zure -naziokoa- izango zenik. Zuk esan duzuna egia bada, nire bi oinak zutik eduki ahal izango ditu. Ala esanez, bera ezagutuko dudala ziur egongo banintz, zalantzarik gabe bera ezagutzea aukeratuko nuke. Haren ondoan egongo banintz, oinak garbituko nituzke zalantzarik gabe -errespetu modura-'. Abu Sufyanek esan zuen; Orduan sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta-ri gutun bat eskatu eta irakurtzeko agindu zuen. Gutunaren edukia; BISMILLAHIRRAHMANIRRAHIIM -Alaren izenean, Errukitsuena, errukitsuena-. Mahoma, Alaren zerbitzaria eta bere mezularia Heraklio, errege erromatarrari, argibideak betetzen dituen edonorentzat izan dadila salbazioa -egia-. Amma Ba'du. Benetan Islamaren deia betetzeko deitzen dizut, Islamera sartu eta seguru egongo zara. Eta bihurtu Islamera, Allahk bere sari bikoitza emango dizu. Baina aldenduz gero -ukatu-, orduan eramango dituzu erromatar herriaren bekatu guztiak, goldearen antzera. Eta 'Esan: 'Oi Liburuko Jendea, atxiki dezagun esaldi bati -dekretu bati- ez dagoela gure eta zure artean eztabaidarik, ez dugula Ala baino gurtzen eta ez dugula berarekin ezer lotzen eta gutariko inork ere ez ditugula Jainkotzat hartzen Ala ez den beste. aldenduz gero, esan: 'Hara, gu gara Allah-ri men egin diogunak''. Abu Sufyanek esan zuen; Hitz egin ondoren, zalaparta sortu zen bere inguruko erromatar agintarien artean, eta are zaratatsuagoa egin zen, ez nekien zer esaten zuten. Orduan agindua atera zen, eta atera gintuzten. Abu Sufyanek esan zuen; Nire lagunak eta biok kalera atera eta haiekin negozioa amaitu genuenean, esan nien; 'Ibn Abu Kabsyah-ren aferek beldurra egin diote Bani Al Ashfar-eko erregeek -azal horia-'. Abu Sufyanek esan zuen; Ala-ren mesedetan. Beti uste nuen arrakasta lortuko zuela, azkenean Allah-k Islama nire bihotzean sartu zuen arte, gorroto nuenean». Esan digu [Ya'qub] esan digu [nire aita] [Salih bin Kaisan], esan zuen; [Ibn Shihabek] esan zuen; jakinarazi digu [Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] [Abdullah bin Abbasek] Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallamek gutun bat idatzi zuela eta goiko hadith-a aipatu zuela. [Abdurrazaq] [Ma'mar]-etik kontatu digu, gero goiko hadith-a aipatu du.