Imam Ahmad : 2213

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ عَبْد اللَّهِ بْن أَحْمَد وَسَمِعْتُهُ أَنَا مِنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ لَيْثِ بْنِ أَبِي سُلَيْمٍ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَفَاءَلُ وَلَا يَتَطَيَّرُ وَيُعْجِبُهُ الِاسْمُ الْحَسَنُ

გვითხრა [ოსმან ბინ მუჰამედმა], აბდულა ბინ აჰმედმა თქვა; მე გამიგია მისი ნათქვამი; გვითხრა [ჯარირმა] [ლაიტს ბინ აბუ სულაიმიდან] [აბდულ მალიქ ბინ საიდ ბინ ჯუბაირიდან] [იკრიმადან] [იბნ აბასიდან], მან თქვა; ალლაჰის მოციქული (ალლაჰის მშვიდობა და კურთხევა მასზე) იყო ტაფაული (იღბლის იმედი) და არა თათაიური (თვლის, რომ ეს იყო ცუდი იღბალი ან ცუდი იღბალი, თუ დაინახავდა ფრინველებს ან სხვა მოვლენებს) და ის ბედნიერი იყო კარგი სახელებით.