Imam Ahmad : 2134
حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَدْ حَفِظْتُ السُّنَّةَ كُلَّهَا غَيْرَ أَنِّي لَا أَدْرِي أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ أَمْ لَا وَلَا أَدْرِي كَيْفَ كَانَ يَقْرَأُ هَذَا الْحَرْفَ { وَقَدْ بَلَغْتُ مِنْ الْكِبَرِ عُتِيًّا } أَوْ عُسُيًّا
Ti tene na e [Suraij bin An Nu’man] ti tene na e [Husyaim] ti tene na e [Hushain] ti [Ikrimah] ti [Ibn Abbas], lo tene; ‘Mbi dabe ti mbi na sunnah kue, gi mbi hinga pëpe wala Rasulullah adiko -na kota go- na ngoi ti asambela ti Zhuhr na ti Asr wala pëpe. Mo hinga nga pëpe tongana nyen la lo diko ambeti so: ‘WAQAD BALAGHTU MIN AL KIBARI ‘UTIYYAN wala ‘USIYYAN’.