Imam Ahmad : 1995
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنِ الْمَسْعُودِيِّ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مِقْسَمٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا أَفَاضَ مِنْ عَرَفَةَ فَسَارَعَ قَوْمٌ فَقَالَ امْتَدُّوا وَسُدُّوا لَيْسَ الْبِرُّ بِإِيضَاعِ الْخَيْلِ وَلَا الرِّكَابِ قَالَ فَمَا رَأَيْتُ رَافِعَةً يَدَهَا تَعْدُو حَتَّى أَتَيْنَا جَمْعًا
A fen erenikich [Waki’] seni [Al Mas’udi] seni [Al Hakam] seni [Miqsam] seni [Ibn ‘Abbas]; pwe ewe Soufos sallallaahu ‘alaihi wasallam lupwen a feilo seni Arafat, aramas ra akkom mwen emon me emon, iwe, a apasa: ‘Kopwe kinamwe me fori minne mi wenechar, wesewesen murinno esap pokiten ka tongeni akkufu oris me man mi wawa’. Ibn Apas a apasa; ‘Iwe use kuna an a eitieta poun nupwen a feilo tori am aua tori Jama’ -Muzdalifah-’.