Imam Ahmad : 1964
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُنْبَذُ لَهُ لَيْلَةَ الْخَمِيسِ فَيَشْرَبُهُ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَيَوْمَ الْجُمُعَةِ قَالَ وَأُرَاهُ قَالَ وَيَوْمَ السَّبْتِ فَإِذَا كَانَ عِنْدَ الْعَصْرِ فَإِنْ بَقِيَ مِنْهُ شَيْءٌ سَقَاهُ الْخَدَمَ أَوْ أَمَرَ بِهِ فَأُهْرِيقَ
Akɛɛ wɔ akɛ [Waki’] ekɛɛ wɔ [Syu’bah] kɛjɛ [Yahya bin Ubaid] kɛjɛ [Ibn ‘Abbas] ŋɔɔ, akɛ Gbalɔ sallallaahu ‘alaihi wasallam fee nabidz - date nu ni edɔ - yɛ Hɔɔ gbɛkɛ ni enu yɛ Hɔɔ kɛ Jufɔ. -Sanegbalɔ lɛ- kɛɛ; ni misusuɔ akɛ ekɛɛ; "Ni Hɔgbaa lɛ, kɛji be shɛ kɛha Ashar ni nɔ ko ni eshwɛ yɛ mli lɛ, ebaaha etsulɔ lɛ loo ebaafã ni ashɛrɛ ashwie."