Imam Ahmad : 1904

حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ سُفْيَانَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ يَعْنِي الْأَعْمَشَ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُمَارَةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ مَرِضَ أَبُو طَالِبٍ فَأَتَتْهُ قُرَيْشٌ وَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُهُ وَعِنْدَ رَأْسِهِ مَقْعَدُ رَجُلٍ فَقَامَ أَبُو جَهْلٍ فَقَعَدَ فِيهِ فَقَالُوا إِنَّ ابْنَ أَخِيكَ يَقَعُ فِي آلِهَتِنَا قَالَ مَا شَأْنُ قَوْمِكَ يَشْكُونَكَ قَالَ يَا عَمِّ أُرِيدُهُمْ عَلَى كَلِمَةٍ وَاحِدَةٍ تَدِينُ لَهُمْ بِهَا الْعَرَبُ وَتُؤَدِّي الْعَجَمُ إِلَيْهِمْ الْجِزْيَةَ قَالَ مَا هِيَ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقَامُوا فَقَالُوا أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا قَالَ وَنَزَلَ { ص وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ } و حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ فَذَكَرَ نَحْوَهُ و قَالَ أَبِي قَالَ الْأَشْجَعِيُّ يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ

اسان کي [يحييٰ] [سفيان] کان ٻڌايو آهي مون کي [سليمان] يعني الامسيءَ [يحييٰ بن عمره] کان [سعيد بن جبير] کان [ابن عباس] تائين ٻڌايو آهي ته ابو طالب بيمار هو، تنهن ڪري قريش سندس عيادت ڪئي. اهڙي طرح رسول الله صلي الله عليه وسلم جن جي مٿي جي ويجهو هڪ جاءِ هئي، پوءِ ابو جهل اتي ويٺو هو. پوءِ انهن چيو ته بيشڪ توهان جي ڀاءُ جا پٽ اسان جي معبودن جي مذمت ڪن ٿا. ابو طالب چيو ته توهان جا ماڻهو توهان جي باري ۾ ڇو شڪايت ڪري رهيا آهن؟ رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو ته اي چاچا، مان چاهيان ٿو ته اهي هڪ جملي ۾ هجن جنهن سان عرب قائم رهندا. ۽ غير عرب ماڻهو بعد ۾ انهن کي جزيه ڏيندا. ابو طالب پڇيو ته اهو ڪهڙو جملو آهي؟ رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو ته 'لا إله إلا الله' - الله کان سواءِ ڪو به معبود ناهي - پوءِ قريش جا ماڻهو اٿي بيٺا ۽ چيائون ته؛ 'ڇا توهان گھڻن خدائن کي هڪ ڪرڻ چاهيو ٿا؟' ابن عباس چيو؛ پوءِ آيت نازل ٿي؛ 'شاد، والقرآني دزدز ذكر'. پوءِ ان کي پڙهيو جيستائين هو آيت تي نه پهتو؛ 'ان حدزه لاسي عجاب' - سورة شاد؛ 1-5-. ۽ اسان کي [ابو اسامه] ٻڌايو، هن اسان کي [العماسي] ٻڌايو، هن اسان کي [عباد] ٻڌايو - پوءِ هن هڪ اهڙي ئي ادارتي جو ذڪر ڪيو. - ۽ منهنجي پيءُ چيو؛ [الاشجعي] چيو [يحيى بن عباد].