Imam Ahmad : 1793
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ جِئْتُ أَنَا وَالْفَضْلُ وَنَحْنُ عَلَى أَتَانٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ بِعَرَفَةَ فَمَرَرْنَا عَلَى بَعْضِ الصَّفِّ فَنَزَلْنَا عَنْهَا وَتَرَكْنَاهَا تَرْتَعُ وَدَخَلْنَا فِي الصَّفِّ فَلَمْ يَقُلْ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا
Na faamatala mai e [Sufyan] ia i matou mai ia [Az-Zuhri] mai ia ['Ubaidullah] mai ia [Ibn Abbas]: Na ou sau ma Al-Fadl o tietie i se asini fafine a o taitaia e le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) tagata i le tatalo i Arafat. Ona matou pasia lea o se tasi o laina ma matou ifo mai la matou solofanua ma tuua o ia e saili meaai na o ia. Ona matou ulufale atu lea i le laina ma e lei fai mai se tala a le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) ia te au.