Imam Ahmad : 1792
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ سَمِعَ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ خَثْعَمَ سَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَدَاةَ جَمْعٍ وَالْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رِدْفُهُ فَقَالَتْ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَسْتَمْسِكَ عَلَى الرَّحْلِ فَهَلْ تَرَى أَنْ أَحُجَّ عَنْهُ قَالَ نَعَمْ
A tene na e [Sufyan] ti [Az Zuhri], so lo mä [Sulaïman bin Yasar] ti [Ibn Abbas]; so mbeni wali ti Khats’am ahunda Rasulullah na lango ti Muzdalifah, na al Fadhl bin Abbas ayeke na peko ti lo. Wali ni atene; ‘Biani, kungba so alondo na Allah na mbage ti awakua ti Lo na lege ti Hajj asala ngangu na ndo babâ ti mbi so ayeke mbakoro awe, na lo lingbi ti kpe na kutukutu mbeni pëpe. Mo pensé so mbi lingbi ti sara Hajj ndali ti lo?’ Lo kiri tënë: ‘En’.