Imam Ahmad : 1739
حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصُفُّ عَبْدَ اللَّهِ وَعُبَيْدَ اللَّهِ وَكَثِيرًا مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَقُولُ مَنْ سَبَقَ إِلَيَّ فَلَهُ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَيَسْتَبِقُونَ إِلَيْهِ فَيَقَعُونَ عَلَى ظَهْرِهِ وَصَدْرِهِ فَيُقَبِّلُهُمْ وَيَلْزَمُهُمْ
Na faamatala mai ia i matou [Jarir] mai ia [Yazid bin Abu Ziyad] mai ia [Abdullah bin al Harith] e faapea: Na faatulaga e le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) ia Abdullah, Ubaidullah ma le toatele o isi soa mai le Banu Al Abbas, ma faapea atu: 'O le tagata e muamua taunuu mai ia te au o le a ia maua lenei mea ma lena mea.' Na fai atu Abdullah: Ona latou tauva lea e oo atu i le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah), seia oo ina pa'i atu nisi o i latou i lona fatafata ma pa'i atu nisi o i latou i lona tua. Ona ia sogi lea ia i latou ma fusi i latou.