Imam Ahmad : 1707

حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي لَيْلَى عَنْ عَطَاءٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ وَكَانَ رَدِيفَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أَفَاضَ مِنْ عَرَفَةَ قَالَ فَرَأَى النَّاسَ يُوضِعُونَ فَأَمَرَ مُنَادِيَهُ فَنَادَى لَيْسَ الْبِرُّ بِإِيضَاعِ الْخَيْلِ وَالْإِبِلِ فَعَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ

اسان کي ٻڌايو ويو آهي ته [عبده بن سليمان] اسان کي ٻڌايو آهي ته [ابن ابو ليليٰ] [عثوع] کان [ابن عباس] کان [الفضل بن عباس] ته هو رسول الله ﷺ جي پٺي تي سوار هو جڏهن پاڻ عرفات کان روانا ٿيا ته ڏٺائون ته ماڻهو تڪڙ ۾ هلي رهيا آهن، تنهن ڪري انهن پنهنجي هڪ سڏ ڪندڙ کي حڪم ڏنو ته اعلان ڪري ته: 'گهوڙن ۽ اُٺن کي ڀڄائڻ تي مجبور ڪرڻ سٺو ناهي، پر امن سان وڃو!'