इमाम अहमद : 1691

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي الْأَشْعَثِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِيَاسِ بْنِ عَفِيفٍ الْكِنْدِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ كُنْتُ امْرَأً تَاجِرًا فَقَدِمْتُ الْحَجَّ فَأَتَيْتُ الْعَبَّاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لِأَبْتَاعَ مِنْهُ بَعْضَ التِّجَارَةِ وَكَانَ امْرَأً تَاجِرًا فَوَاللَّهِ إِنَّنِي لَعِنْدَهُ بِمِنًى إِذْ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ خِبَاءٍ قَرِيبٍ مِنْهُ فَنَظَرَ إِلَى الشَّمْسِ فَلَمَّا رَآهَا مَالَتْ يَعْنِي قَامَ يُصَلِّي قَالَ ثُمَّ خَرَجَتْ امْرَأَةٌ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ الَّذِي خَرَجَ مِنْهُ ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَامَتْ خَلْفَهُ تُصَلِّي ثُمَّ خَرَجَ غُلَامٌ حِينَ رَاهَقَ الْحُلُمَ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ فَقَامَ مَعَهُ يُصَلِّي قَالَ فَقُلْتُ لِلْعَبَّاسِ مَنْ هَذَا يَا عَبَّاسُ قَالَ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ ابْنُ أَخِي قَالَ فَقُلْتُ مَنْ هَذِهِ الْمَرْأَةُ قَالَ هَذِهِ امْرَأَتُهُ خَدِيجَةُ ابْنَةُ خُوَيْلِدٍ قَالَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الْفَتَى قَالَ هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ابْنُ عَمِّهِ قَالَ فَقُلْتُ فَمَا هَذَا الَّذِي يَصْنَعُ قَالَ يُصَلِّي وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ وَلَمْ يَتْبَعْهُ عَلَى أَمْرِهِ إِلَّا امْرَأَتُهُ وَابْنُ عَمِّهِ هَذَا الْفَتَى وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ سَيُفْتَحُ عَلَيْهِ كُنُوزُ كِسْرَى وَقَيْصَرَ قَالَ فَكَانَ عَفِيفٌ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ الْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ يَقُولُ وَأَسْلَمَ بَعْدَ ذَلِكَ فَحَسُنَ إِسْلَامُهُ لَوْ كَانَ اللَّهُ رَزَقَنِي الْإِسْلَامَ يَوْمَئِذٍ فَأَكُونُ ثَالِثًا مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

हे आम्हाला [या'कूब] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [माझ्या वडिलांकडून] सांगितले, ज्यांनी [इब्न इशाक] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी मला [यह्या इब्न अबू असय'ातस] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी [इस्माईल इब्न इयास इब्न 'अफीफ अल-किंदी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी [त्यांच्या वडिलांकडून] सांगितले, ज्यांनी [त्यांच्या आजोबांकडून] सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी एक व्यापारी होतो. मी हज करण्यासाठी आलो होतो, नंतर मी अल-अब्बास बिन अब्दुल मुतलिब यांच्याकडे वस्तू खरेदी करण्यासाठी गेलो, कारण तेही व्यापारी होते. अल्लाहच्या शपथाने, मी मीनामध्ये असताना, त्याच्यापासून फार दूर नसलेल्या एका तंबूतून एक माणूस बाहेर आला; त्याने सूर्याकडे पाहिले, आणि जेव्हा सूर्य मावळू लागला, तेव्हा तो माणूस उठून प्रार्थना करू लागला. मग त्या तंबूतून एक महिला देखील बाहेर आली आणि त्या माणसाच्या मागे उभी राहिली आणि त्याच्यासोबत प्रार्थना करू लागली. मग एक किशोरवयीन मुलगा तंबूबाहेर आला आणि त्या दोघांबरोबर प्रार्थना केली. मग मी अल-अब्बास यांना विचारले, 'अब्बास, तो माणूस कोण आहे?' त्यांनी उत्तर दिले, 'तो मुहम्मद इब्न अब्दुल्लाह इब्न अब्दुल-मुत्तलिब आहे, माझ्या भाचा.' मी पुन्हा विचारले, 'ती स्त्री कोण आहे?' त्यांनी उत्तर दिले, 'ती त्याची पत्नी, खदीजा बिन्त खुवैलिद आहे.' मी पुन्हा विचारले; "तो तरुण कोण आहे?" त्याने उत्तर दिले; "तो अली बिन अबू तालिब आहे, त्याचा मामाचा मुलगा." मी पुन्हा विचारले; "ते काय करत आहेत?" त्याने उत्तर दिले; "तो प्रार्थना करत आहे; तो स्वतःला पैगंबर असल्याचा दावा करतो, आणि त्याच्या आज्ञांचे पालन त्याच्या पत्नी आणि त्याचा मामाचा मुलगा, तो तरुण, याशिवाय कोणीही करत नाही. त्याने असेही दावा केला की राजा खुसरो आणि सम्राटाचे खजिने त्याच्यासाठी जिंकले जातील." मग अल-ऐस'अत बिन काइस यांचा मुलगा 'अफीफ म्हणाला—आणि त्यानंतर त्याने इस्लाम स्वीकारला, आणि त्याचा इस्लाम पवित्र होता—'जर अल्लाहने त्या दिवशी मला इस्लामचे आशीर्वाद दिले असते, तर मी अली बिन अबू तालिब (अल्लाह त्याच्यावर खुशाल असो) यांच्या बरोबरीने तिसरा व्यक्ती असतो.'