Larangan orang kota menjadi makelar bagi orang desa

Imam Ahmad : 1330

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ أَبُو النَّضْرِ قَالَ جَلَسَ إِلَيَّ شَيْخٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ فِي مَسْجِدِ الْبَصْرَةِ وَمَعَهُ صَحِيفَةٌ لَهُ فِي يَدِهِ قَالَ وَفِي زَمَانِ الْحَجَّاجِ فَقَالَ لِي يَا عَبْدَ اللَّهِ أَتَرَى هَذَا الْكِتَابَ مُغْنِيًا عَنِّي شَيْئًا عِنْدَ هَذَا السُّلْطَانِ قَالَ فَقُلْتُ وَمَا هَذَا الْكِتَابُ قَالَ هَذَا كِتَابٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَهُ لَنَا أَنْ لَا يُتَعَدَّى عَلَيْنَا فِي صَدَقَاتِنَا قَالَ فَقُلْتُ لَا وَاللَّهِ مَا أَظُنُّ أَنْ يُغْنِيَ عَنْكَ شَيْئًا وَكَيْفَ كَانَ شَأْنُ هَذَا الْكِتَابِ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ مَعَ أَبِي وَأَنَا غُلَامٌ شَابٌّ بِإِبِلٍ لَنَا نَبِيعُهَا وَكَانَ أَبِي صَدِيقًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ التَّيْمِيِّ فَنَزَلْنَا عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُ أَبِي اخْرُجْ مَعِي فَبِعْ لِي إِبِلِي هَذِهِ قَالَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ نَهَى أَنْ يَبِيعَ حَاضِرٌ لِبَادٍ وَلَكِنْ سَأَخْرُجُ مَعَكَ فَأَجْلِسُ وَتَعْرِضُ إِبِلَكَ فَإِذَا رَضِيتُ مِنْ رَجُلٍ وَفَاءً وَصِدْقًا مِمَّنْ سَاوَمَكَ أَمَرْتُكَ بِبَيْعِهِ قَالَ فَخَرَجْنَا إِلَى السُّوقِ فَوَقَفْنَا ظُهْرَنَا وَجَلَسَ طَلْحَةُ قَرِيبًا فَسَاوَمَنَا الرِّجَالُ حَتَّى إِذَا أَعْطَانَا رَجُلٌ مَا نَرْضَى قَالَ لَهُ أَبِي أُبَايِعُهُ قَالَ نَعَمْ رَضِيتُ لَكُمْ وَفَاءَهُ فَبَايِعُوهُ فَبَايَعْنَاهُ فَلَمَّا قَبَضْنَا مَا لَنَا وَفَرَغْنَا مِنْ حَاجَتِنَا قَالَ أَبِي لِطَلْحَةَ خُذْ لَنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كِتَابًا أَنْ لَا يُتَعَدَّى عَلَيْنَا فِي صَدَقَاتِنَا قَالَ فَقَالَ هَذَا لَكُمْ وَلِكُلِّ مُسْلِمٍ قَالَ عَلَى ذَلِكَ إِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَكُونَ عِنْدِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كِتَابٌ فَخَرَجَ حَتَّى جَاءَ بِنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ صَدِيقٌ لَنَا وَقَدْ أَحَبَّ أَنْ تَكْتُبَ لَهُ كِتَابًا لَا يُتَعَدَّى عَلَيْهِ فِي صَدَقَتِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا لَهُ وَلِكُلِّ مُسْلِمٍ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ أُحِبُّ أَنْ يَكُونَ عِنْدِي مِنْكَ كِتَابٌ عَلَى ذَلِكَ قَالَ فَكَتَبَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا الْكِتَابَ آخِرُ حَدِيثِ طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

Һөйләне беҙгә [Йәғүб] беҙгә [атайым] [Ибн Исхаҡтан] һөйләне беҙгә [Сәлим бин Әбү Өмәйә, Әбү Нәҙр] әйтте; Бәни Тәмимдән [бер ҡарт] Бәсрә мәсетендә ҡулында хат тотоп эргәмдә ултырҙы -Сәлим әйтте; Хаджаж осоро булғанда- шул саҡта ул миңә әйтте; — Эй, Аллаһ ҡоло, һин был хат миңә власть менән йөҙгә-йөҙ осрашыу өсөн етә тип уйлайһыңмы? Сәлим әйтте; Мин һорайым; — Был ниндәй хәреф? тип яуап бирҙе; — Был пәйғәмбәребеҙҙең хаты, саллаллаһу ғәләйһис-сәләм, ул уны беҙҙең өсөн яҙған, зәҡәт мәсьәләһендә эҙәрлекләнмәһен өсөн. Сәлим әйтте; Мин әйттем; — Юҡ, Аллаһ менән ант итәм, мин ул хаттың һиңә бер ниндәй ҙә файҙаһы булмаҫ тип уйлағайным. Был хатты нисек алдың?» Ул яуап бирҙе; — Мин атайым менән Мәҙинәгә һатырға йыйынған дөйәбеҙҙә килдем. Ул ваҡытта мин әле бәләкәй бала инем, ә атайым [Тәлһәх бин Өбәйҙулла Әт Тайми] менән дуҫ ине, шунан беҙ уның урынында туҡтаныҡ, шунан атайым уға; — Минең менән сыҡ та дөйәмде һат! — тип яуап бирҙе; — Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһис-сәләм ҡала кешеләренә ауыл кешеләренә һатыуҙы тыйҙы, әммә мин һеҙҙең менән сығып ултырырмын, һеҙ миңә дөйәгеҙҙе тәҡдим итерһегеҙ. Әгәр ҙә һиңә заявка биргән кешенең намыҫлылығы һәм ышаныслылығы арҡаһында мин кемгәлер риза булһам, тимәк, мин һиңә уны һатырға ҡушам. Баҙарға сыҡтыҡ, шунан төшкә тиклем ултырҙыҡ, ә Талха беҙгә яҡын ултырҙы. Кешеләр беҙҙең әйберҙәргә заявка бирҙе, тик бер көндө беҙгә оҡшаған егет беҙгә -хаҡ бирҙе- беҙ бәхетле булдыҡ. Атайым уға; — Уның менән һатып-һата аламмы? — Ул яуап бирҙе; 'Эйе. Мин уның намыҫына ҡыуанам,һатып алығыҙ! — Беҙ, ниһайәт, һатыу-һатып алыу ойошторҙоҡ. Кәрәкле әйберҙәребеҙҙе алып, кәрәк-яраҡтарҙы бөтөрөп бөткәс, атайым Талхаға; — Миңә Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһис-сәләмдән зәҡәт мәсьәләһендә беҙҙе эҙәрлекләргә ярамай тип яҙылған хат алып килегеҙ. Бабай әйтте; Талха әйтте; «Был һеҙгә һәм бөтә мосолмандарға ҡағыла», — тине ул; — Шул сәбәпле, мин пәйғәмбәребеҙҙән хат алырға теләйем. һуңынан беҙҙе Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәсәлламға алып барырға китте һәм әйтте; — Эй, Аллаһ Рәсүле, ысынында был кеше ауылдан, беҙҙең дуҫ, һинең уға хат яҙыуыңды теләй, зәкәте мәсьәләһендә эҙәрлекләнмәйәсәктәр, — тип. Рәсүлуллаһу ғәләйһис-сәләм: «Был уның өсөн һәм һәр мосолман өсөн», — тигән. Ул әйтә; «Эй, Аллаһ илсеһе, мин һинән был мәсьәләгә ҡағылышлы хат теләйем». Бабай әйтте; — Шулай итеп, был хатты беҙҙең өсөн Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһис-сәләм яҙған. Талхаһ бин Үбәйҙулла Рәҙиә Аллаһ ғәнһүҙең һуңғы хәҙисе.