Menyembelih

Imam Ahmad : 1277

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَيَّاشٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَرَفَةَ فَقَالَ هَذَا الْمَوْقِفُ وَعَرَفَةُ كُلُّهَا مَوْقِفٌ ثُمَّ أَرْدَفَ أُسَامَةَ فَجَعَلَ يُعْنِقُ عَلَى نَاقَتِهِ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ الْإِبِلَ يَمِينًا وَشِمَالًا لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهِمْ وَيَقُولُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ وَدَفَعَ حِينَ غَابَتْ الشَّمْسُ فَأَتَى جَمْعًا فَصَلَّى بِهَا الصَّلَاتَيْنِ يَعْنِي الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ ثُمَّ بَاتَ بِهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ وَقَفَ عَلَى قُزَحَ فَقَالَ هَذَا قُزَحُ وَهُوَ الْمَوْقِفُ وَجَمْعٌ كُلُّهَا مَوْقِفٌ قَالَ ثُمَّ سَارَ فَلَمَّا أَتَى مُحَسِّرًا قَرَعَهَا فَخَبَّتْ حَتَّى جَازَ الْوَادِيَ ثُمَّ حَبَسَهَا وَأَرْدَفَ الْفَضْلَ ثُمَّ سَارَ حَتَّى أَتَى الْجَمْرَةَ فَرَمَاهَا ثُمَّ أَتَى الْمَنْحَرَ فَقَالَ هَذَا الْمَنْحَرُ وَمِنًى كُلُّهَا مَنْحَرٌ ثُمَّ أَتَتْهُ امْرَأَةٌ شَابَّةٌ مِنْ خَثْعَمَ فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي شَيْخٌ قَدْ أَفْنَدَ وَقَدْ أَدْرَكَتْهُ فَرِيضَةُ اللَّهِ فِي الْحَجِّ فَهَلْ يُجْزِئُ أَنْ أَحُجَّ عَنْهُ قَالَ نَعَمْ فَأَدِّي عَنْ أَبِيكِ قَالَ وَلَوَى عُنُقَ الْفَضْلِ فَقَالَ لَهُ الْعَبَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ لَوَيْتَ عُنُقَ ابْنِ عَمِّكَ قَالَ رَأَيْتُ شَابًّا وَشَابَّةً فَخِفْتُ الشَّيْطَانَ عَلَيْهِمَا قَالَ وَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ أَفَضْتُ قَبْلَ أَنْ أَحْلِقَ قَالَ فَاحْلِقْ أَوْ قَصِّرْ وَلَا حَرَجَ قَالَ وَأَتَى زَمْزَمَ فَقَالَ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ سِقَايَتَكُمْ لَوْلَا أَنْ يَغْلِبَكُمْ النَّاسُ عَلَيْهَا لَنَزَعْتُ

Ibinalita sa amin [si Yahya bin Adam] ay ibinalita sa amin [si Sufyan] mula kay [Abdurrahman bin 'Ayyasy] mula kay [Zaid bin Ali] mula sa [kanyang ama] mula kay ['Ubaidullah bin Abu Rafi'] mula kay [Ali Radhiallah 'anhu], sinabi niya; Ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay nag-wukuf sa Arafah at nagsabi: "Ito ang lugar ng wukuf at ang Arafah ay ang buong lugar ng wukuf." Pagkatapos ay isinakay niya si Usamah at umalis at dahan-dahang naglakad habang ang mga tao ay nagsisiksikan sa kanan at kaliwa, pagkatapos ay lumingon siya at nagsabi: "Tumahimik ka, O tao, tumahimik ka, O tao." Umalis siya nang lumubog na ang araw. Pagdating sa Muzdalifah, nag-alay siya ng dalawang panalangin, ang panalangin ng Maghrib at ang panalangin ng Gabi, at doon nagpalipas ng gabi. Kinaumagahan, tumayo siya sa Quzah at nagsabi: "Ito ang Quzah kung saan ito humihinto at ang lahat ng jam'un (Muzdalifah) ay kung saan ito humihinto," sabi ni Ali Radhiallah 'anhu; Pagkatapos ay ipinagpatuloy niya ang kanyang paglalakbay, nang marating niya si Muhassir, hinampas niya ang kanyang kamelyo at sumunod ang kamelyo hanggang sa makadaan siya sa lambak. Kinalas niya ang kanyang kamelyo at sumakay sa Al Fadl at ipinagpatuloy ang kanyang paglalakbay hanggang sa marating niya ang Jumrah at inihagis ito roon. Binisita rin niya ang lugar ng pagkatay at sinabing: "Ito ang lugar ng pagkatay at ang Mina ang lahat ng lugar ng pagkatay." pagkatapos ay sinabi ng isang dalaga mula sa Khats'am; "Sa katunayan, ang aking ama ay isang matanda na, kahit na may obligasyon siya ng Hajj, pinahihintulutan ba kung ako ay maglakbay sa kanya?" sagot niya; "Oo, gawin mo." Sabi ni Ali Radhiallah 'anhu; Kinabig niya ang leeg ni Al Fadl, pagkatapos ay sinabi ni Al Abbas; "O Sugo ng Allah, bakit mo kinabig ang leeg ng anak ng iyong tiyuhin?" sagot niya; "Nakakita ako ng isang binata at isang babae, natatakot ako na kontrolado na sila ng diyablo." Sabi ni Ali Radhiallah 'anhu; pagkatapos noon ay sinalubong siya ng isang lalaki at sinabing; "Nag-tawaf ifadlah ako bago ako nag-ahit?" Sumagot siya; "Ahitan mo o paikliin mo, at hindi mahalaga iyon." Pagkatapos ay lumapit siya kay Zamzam, at nagsabi: "O Banu Abdul Muthallib, ang tungkulin ng pagbibigay ng maiinom sa mga tao ay iyong tungkulin. Kung hindi lamang dahil sa katotohanang kayang talunin ka ng mga tao sa bagay na ito, tiyak na babawiin ko (ang atas na iyon)."