Imam Ahmad : 974

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي حَصِينٍ عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ أَقَمْتُ عَلَيْهِ حَدًّا فَمَاتَ فَأَجِدُ فِي نَفْسِي إِلَّا الْخَمْرَ فَإِنَّهُ لَوْ مَاتَ لَوَدَيْتُهُ لِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَسُنَّهُ

Ibinalita niya sa amin [si Abdurrahman] na ibinalita niya sa amin [si Sufyan] mula kay [Abu Hushain] mula kay [Umair bin Sa'id] mula kay [Ali Radhiallah 'anhu], sinabi niya; "Walang sinuman sa mga taong ipinatupad ko ang batas na aking ginawa laban sa kanya na pagkatapos ay namatay at nag-iiwan ng marka sa aking kaluluwa maliban sa isyu ng khamer. Kung siya ay mamatay, tiyak na babayaran ko siya ng diyat dahil ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay hindi nagpakita ng halimbawa para sa kanya."