Imam Ahmad : 962

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْضِي الْحَاجَةَ فَيَأْكُلُ مَعَنَا اللَّحْمَ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَلَمْ يَكُنْ يَحْجِزُهُ أَوْ يَحْجُبُهُ إِلَّا الْجَنَابَةُ

A tene na e [Waki’] so alondo na [Syu’bah] so alondo na [‘Amru bin Murrah] so alondo na [Abdoullah bin Salamah] so alondo na [Ali Radhiallah ‘anhu], lo tene; ‘Rasulullah sallallaahu ‘alaihi wasallam adë bê ti lo, na peko ti so lo hunzi lo te nyama na e na lo diko Coran. Mbeni ye ti kanga lege wala ti kanga lege na lo - ti diko Coran - ayeke dä pëpe gi ndali ti junub’.