Imam Ahmad : 744

حَدَّثَنَا هَاشِمُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانَ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ الْهَاشِمِيُّ قَالَ كَانَ أَبِي الْحَارِثُ عَلَى أَمْرٍ مِنْ أُمُورِ مَكَّةَ فِي زَمَنِ عُثْمَانَ فَأَقْبَلَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى مَكَّةَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَاسْتَقْبَلْتُ عُثْمَانَ بِالنُّزُلِ بِقُدَيْدٍ فَاصْطَادَ أَهْلُ الْمَاءِ حَجَلًا فَطَبَخْنَاهُ بِمَاءٍ وَمِلْحٍ فَجَعَلْنَاهُ عُرَاقًا لِلثَّرِيدِ فَقَدَّمْنَاهُ إِلَى عُثْمَانَ وَأَصْحَابِهِ فَأَمْسَكُوا فَقَالَ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ أَصْطَدْهُ وَلَمْ آمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ فَقَالَ عُثْمَانُ مَنْ يَقُولُ فِي هَذَا فَقَالُوا عَلِيٌّ فَبَعَثَ إِلَى عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَجَاءَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى عَلِيٍّ حِينَ جَاءَ وَهُوَ يَحُتُّ الْخَبَطَ عَنْ كَفَّيْهِ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ نَصْطَدْهُ وَلَمْ نَأْمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ قَالَ فَغَضِبَ عَلِيٌّ وَقَالَ أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِقَائِمَةِ حِمَارِ وَحْشٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ فَأَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ عَلِيٌّ أُشْهِدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِبَيْضِ النَّعَامِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ أَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ دُونَهُمْ مِنْ الْعِدَّةِ مِنْ الِاثْنَيْ عَشَرَ قَالَ فَثَنَى عُثْمَانُ وَرِكَهُ عَنْ الطَّعَامِ فَدَخَلَ رَحْلَهُ وَأَكَلَ ذَلِكَ الطَّعَامَ أَهْلُ الْمَاءِ

اسان کي [حسيم] ٻڌايو آهي اسان کي [سليمان بن المغيره] [علي بن زيد] کان ٻڌايو آهي، هن چيو آهي؛ چيو آهي [عبد الله بن حارث بن نوفل الحسيمي]؛ 'منهنجو پيءُ الحارث عثمان جي دور ۾ مڪي جي ماڻهن جي معاملن جو منتظم هو، پوءِ عثمان مڪي ۾ هن وٽ آيو،' عبدالله بن حارث چيو؛ 'مان عثمان سان قديد ۾ رهائش تي مليو. تنهن ڪري مقامي ماڻهن بٽيرو پڪڙيو، پوءِ اسان انهن کي پاڻي ۽ لوڻ سان پکايو ۽ انهن کي گوشت جو دليو بڻايو، پوءِ اسان انهن کي عثمان ۽ سندس دوستن کي پيش ڪيو، پر انهن انهن کي کائڻ کان انڪار ڪيو، عثمان چيو؛ 'هي شڪار آهي پر مان اهو نه آهيان جنهن ان جو شڪار ڪيو ۽ مون ان کي شڪار ڪرڻ جو حڪم نه ڏنو، هي شڪار ماڻهن جي حلال شڪار جو نتيجو آهي - احرام جي حالت ۾ نه -، پوءِ اهي ان کي اسان جي اڳيان پيش ڪن ٿا، ۽ هي ڪجهه به ناهي'. پوءِ عثمان پڇيو؛ 'هن معاملي ۾ ڪير راءِ ڏئي ٿو؟' انهن جواب ڏنو؛ 'علي'. پوءِ ڪنهن کي علي کي کڻڻ لاءِ موڪليو ويو، ۽ علي آيو. عبدالله بن حارث چيو؛ جيئن مون ڏٺو ته علي جڏهن آيو ته هو پنهنجي هٿن جي تري مان جانورن جي کاڌي جا باقيات ڇڪي رهيو هو، پوءِ عثمان ان کي چيو؛ 'اسان شڪار جو شڪار نه ڪيو ۽ اسان کي ان جي شڪار جو حڪم نه ڏنو، پر اهو شڪار جيڪو حلال ماڻهن پڪڙيو - احرام ۾ نه - پوءِ انهن اسان کي پيش ڪيو، تنهنڪري هي ٺيڪ آهي'. عبدالله بن حارث چيو؛ تڏهن [علي] ڪاوڙجي پيا ۽ چيو؛ 'الله جو قسم آهي ڪنهن اهڙي شخص تي جنهن رسول الله صلي الله عليه وسلم کي جهنگلي گڏهه جي ٽنگ ڏني هئي جڏهن ڏٺو، پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'بيشڪ، اسان احرام ۾ آهيون، تنهنڪري حلال ماڻهن کي کاڌو ڏيو - جيڪي احرام ۾ نه آهن'. عبدالله چيو؛ پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي اصحابن مان ٻارهن ماڻهن شاهدي ڏني. پوءِ علي چيو؛ ”مان الله جي طرفان هڪ اهڙي شخص جي باري ۾ شاهدي ڏيان ٿو جنهن رسول الله ﷺ کي ڏٺو جڏهن کيس شتر مرغ جو آنو ڏنو ويو هو، پوءِ رسول الله ﷺ فرمايو: ”بيشڪ اسان احرام ۾ آهيون، تنهن ڪري حلال ماڻهن کي کاڌو ڏيو - جيڪي احرام ۾ نه آهن -“. عبدالله چيو؛ ”پوءِ انهن کان سواءِ ٻارهن ماڻهن به شاهدي ڏني.“ عبدالله بن حارث چيو؛ ”پوءِ عثمان کاڌي کان پنهنجو پيٽ ڦيرايو ۽ پنهنجي گاڏي ۾ چڙهي ويو، ۽ کاڌو مقامي ماڻهن کائي ورتو“.