Menyembelih

Imam Ahmad : 579

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ فِي سَنَةِ سِتٍّ وَعِشْرِينَ وَمِائَتَيْنِ حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ خَالِدٍ الزَّنْجِيُّ قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ قُلْتُ لِسُوَيْدٍ وَلِمَ سُمِّيَ الزَّنْجِيَّ قَالَ كَانَ شَدِيدَ السَّوَادِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَفَ بِعَرَفَةَ وَهُوَ مُرْدِفٌ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَقَالَ هَذَا مَوْقِفٌ وَكُلُّ عَرَفَةَ مَوْقِفٌ ثُمَّ دَفَعَ فَجَعَلَ يَسِيرُ الْعَنَقَ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ يَمِينًا وَشِمَالًا وَهُوَ يَلْتَفِتُ وَيَقُولُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ حَتَّى جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ فَجَمَعَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ ثُمَّ وَقَفَ بِالْمُزْدَلِفَةِ فَأَرْدَفَ الْفَضْلَ بْنَ عَبَّاسٍ ثُمَّ وَقَفَ عَلَى قُزَحَ فَقَالَ هَذَا الْمَوْقِفُ وَكُلُّ الْمُزْدَلِفَةِ مَوْقِفٌ ثُمَّ دَفَعَ فَجَعَلَ يَسِيرُ الْعَنَقَ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ يَمِينًا وَشِمَالًا وَهُوَ يَلْتَفِتُ وَيَقُولُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ فَلَمَّا وَقَفَ عَلَى مُحَسِّرٍ قَرَعَ رَاحِلَتَهُ فَخَبَّتْ بِهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ الْوَادِي ثُمَّ سَارَ مَسِيرَتَهُ حَتَّى أَتَى الْجَمْرَةَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَنْحَرَ فَقَالَ هَذَا الْمَنْحَرُ وَكُلُّ مِنًى مَنْحَرٌ فَذَكَرَ مِثْلَ حَدِيثِ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ مِثْلَهُ أَوْ نَحْوَهُ

اسان کي عبدالله ٻڌايو آهي، اسان کي [سويد بن سعيد] سال ٻه سو ڇهويهه ۾ ٻڌايو آهي، اسان کي [مسلم بن خالد الزنججي] ٻڌايو آهي، - ابو عبدالرحمان چيو آهي؛ مون سويد کان پڇيو؛ 'ان کي الزنججي ڇو سڏيو ويندو آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'ڇاڪاڻ ته اهو تمام ڪارو آهي' - [عبدالرحمان بن الحارث] کان [زيد بن علي بن الحسين] کان [پنهنجي پيءُ] کان [عبيدالله بن رافع] کان [علي بن ابو طالب] کان؛ ته رسول الله صلي الله عليه وسلم عرفات ۾ اسامہ بن زيد جي پٺي تي سوار ٿي وقوف ڪيو، پوءِ فرمايائون: 'هي وقوف جي جاءِ آهي ۽ سڄو عرفه وقوف جي جاءِ آهي'. پوءِ هو هليو ويو ۽ آهستي آهستي هليو جڏهن ته ماڻهو ساڄي ۽ کاٻي پاسي گڏ ٿي ويا، پوءِ هو مڙيو ۽ چيو: 'پرسڪون ٿي وڃ، اي انسان، پرسڪون ٿي وڃ، اي انسان.' جيستائين هو مزدلفه پهتو، هن ٻه نمازون پڙهيون، پوءِ مزدلفه ۾ ترسيو ۽ الفضل بن عباس کي کڻي ويو، پوءِ قُضَع تي بيٺو ۽ چيو: 'هي هڪ جاءِ آهي ۽ سڄو مزدلفه هڪ جاءِ آهي،' پوءِ هو هليو ويو ۽ آهستي آهستي هليو جڏهن ته ماڻهو ساڄي ۽ کاٻي پاسي گڏ ٿي ويا، پوءِ هو مُڙيو ۽ چيو: 'پرسڪون ٿي وڃو، ماڻهو، پرسڪون ٿي وڃو، ماڻهو'. پوءِ جڏهن هو محسر جي وادي ۾ رڪيو ته هن پنهنجي اُٺ جي لغام کي ڇڪيو ۽ اُٺ اطاعت ڪئي جيستائين اهو وادي مان نڪري ويو، پوءِ هن پنهنجو سفر جاري رکيو جيستائين جمرات - اڇلائڻ جي جاءِ - تي نه پهتو، پوءِ هو المنهر - جانورن جي ذبح ڪرڻ جي جاءِ - ڏانهن ويو ۽ چيائين: 'هي منهر آهي ۽ سڀ مينار منهر آهن'. پوءِ هن هڪ حديث جو ذڪر ڪيو جيڪا احمد بن عبده جي حديث سان ملندڙ جلندڙ هئي، المغيره بن عبدالرحمان کان، يا ته ساڳي يا ڪجهه اهڙي.