Imam Ahmad : 468

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَوْفُ بْنُ أَبِي جَمِيلَةَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ الْفَارِسِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ قُلْتُ لِعُثْمَانَ مَا حَمَلَكُمْ عَلَى أَنْ عَمَدْتُمْ إِلَى سُورَةِ الْأَنْفَالِ وَهِيَ مِنْ الْمَثَانِي وَإِلَى سُورَةِ بَرَاءَةٌ وَهِيَ مِنْ الْمِئِينَ فَقَرَنْتُمْ بَيْنَهُمَا وَلَمْ تَكْتُبُوا بَيْنَهُمَا سَطْرَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ فَوَضَعْتُمُوهَا فِي السَّبْعِ الطِّوَالِ فَمَا حَمَلَكُمْ عَلَى ذَلِكَ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا يَأْتِي عَلَيْهِ الزَّمَانُ وَهُوَ يُنْزَلُ عَلَيْهِ مِنْ السُّوَرِ ذَوَاتِ الْعَدَدِ فَكَانَ إِذَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ الشَّيْءُ دَعَا بَعْضَ مَنْ يَكْتُبُ لَهُ فَيَقُولُ ضَعُوا هَذِهِ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَإِذَا أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ الْآيَاتُ قَالَ ضَعُوا هَذِهِ الْآيَاتِ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَإِذَا أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ الْآيَةُ قَالَ ضَعُوا هَذِهِ الْآيَةَ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَكَانَتْ سُورَةُ الْأَنْفَالِ مِنْ أَوَائِلِ مَا نَزَلَ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَتْ سُورَةُ بَرَاءَةٌ مِنْ أَوَاخِرِ مَا أُنْزِلَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ فَكَانَتْ قِصَّتُهَا شَبِيهًا بِقِصَّتِهَا فَظَنَنَّا أَنَّهَا مِنْهَا وَقُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يُبَيِّنْ لَنَا أَنَّهَا مِنْهَا فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ قَرَنْتُ بَيْنَهُمَا وَلَمْ أَكْتُبْ بَيْنَهُمَا سَطْرَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَوَضَعْتُهَا فِي السَّبْعِ الطِّوَالِ

Wedi dweud wrthym [Isma'il Bin Ibrahim] Wedi dweud wrthym ['Auf Bin Abu Jamilah] Wedi dweud wrthyf [Yazid Al Farisi] Wedi dweud wrthym [Ibnu Abbas] meddai; gofynnais [Uthman]; 'Beth ysgogodd chi i ddibynnu ar Surah Al Anfal, sef Al Matsani - llythyr sy'n cynnwys dwsinau o adnodau - yn erbyn Surah Bara'ah - Surah At Taubah - sydd wedi'i gynnwys yn Surah Al Mi'in - llythyr yn cynnwys cannoedd o adnodau -, yna darllenasoch y ddau ohonynt ac nid ysgrifennoch y gwahaniad rhyngddynt gyda Bismillahirrahmanirrahuim hir fel y mae'r llythyron Bismillahirrahmanirrahu yn hir - mae'r Sarh 'Athwal yn ei roi - chi Saith beth yw'r rheswm a'ch ysgogodd i wneud hynny?' Atebodd Uthman; 'Un tro anfonwyd llythyr yn cynnwys llawer o adnodau i'r Negesydd Allah sallallaahu' alaihi wasallam, a'i arfer oedd, pan ddatgelwyd datguddiad iddo, iddo alw rhai o'i gyfeillion ysgrifenyddol, yna dywedodd: 'Rhowch yr adnod hon yn y llythyr lle y crybwyllir fel hyn ac fel hyn'. A phan ddaeth amryw adnodau i lawr ato, dywedodd: 'Rhowch yr adnod hon yn y llythyr sy'n dweud hwn a hwn.' Pan ddatguddiwyd adnod iddo, dywedodd: 'Rhowch yr adnod hon yn y llythyr a grybwyllir ynddi fel hyn ac fel hyn'. Roedd Surah Al Anfal yn un o'r llythyrau cyntaf a ddatgelwyd yn Medina, tra bod Surah Bara'ah yn un o lythyrau olaf y Qur'an a ddatgelwyd,' meddai Uthman; 'Mae'r stori ar ddiwedd llythyr Al Anfal yn debyg i'r stori ar ddechrau llythyr Bara'ah, rydyn ni'n meddwl ei bod hi - llythyr Al Anfal - yn rhan ohoni - llythyr Bara'ah -. Hyd nes i Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam farw ac nid oedd wedi egluro i ni ei fod ef - llythyr Al Anfal - yn rhan ohono - llythyr Bara'ah -, felly, cynhwysais y ddau ohonynt ac nid ysgrifennais; 'Bismillahirrahmanirrahim' fel y gwahanydd rhwng y ddau a rhoddais ei gynnwys yn As Sab'u Ath Thiwal '.