इमाम अहमद : 468

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَوْفُ بْنُ أَبِي جَمِيلَةَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ الْفَارِسِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ قُلْتُ لِعُثْمَانَ مَا حَمَلَكُمْ عَلَى أَنْ عَمَدْتُمْ إِلَى سُورَةِ الْأَنْفَالِ وَهِيَ مِنْ الْمَثَانِي وَإِلَى سُورَةِ بَرَاءَةٌ وَهِيَ مِنْ الْمِئِينَ فَقَرَنْتُمْ بَيْنَهُمَا وَلَمْ تَكْتُبُوا بَيْنَهُمَا سَطْرَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ فَوَضَعْتُمُوهَا فِي السَّبْعِ الطِّوَالِ فَمَا حَمَلَكُمْ عَلَى ذَلِكَ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا يَأْتِي عَلَيْهِ الزَّمَانُ وَهُوَ يُنْزَلُ عَلَيْهِ مِنْ السُّوَرِ ذَوَاتِ الْعَدَدِ فَكَانَ إِذَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ الشَّيْءُ دَعَا بَعْضَ مَنْ يَكْتُبُ لَهُ فَيَقُولُ ضَعُوا هَذِهِ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَإِذَا أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ الْآيَاتُ قَالَ ضَعُوا هَذِهِ الْآيَاتِ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَإِذَا أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ الْآيَةُ قَالَ ضَعُوا هَذِهِ الْآيَةَ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا وَكَانَتْ سُورَةُ الْأَنْفَالِ مِنْ أَوَائِلِ مَا نَزَلَ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَتْ سُورَةُ بَرَاءَةٌ مِنْ أَوَاخِرِ مَا أُنْزِلَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ فَكَانَتْ قِصَّتُهَا شَبِيهًا بِقِصَّتِهَا فَظَنَنَّا أَنَّهَا مِنْهَا وَقُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يُبَيِّنْ لَنَا أَنَّهَا مِنْهَا فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ قَرَنْتُ بَيْنَهُمَا وَلَمْ أَكْتُبْ بَيْنَهُمَا سَطْرَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَوَضَعْتُهَا فِي السَّبْعِ الطِّوَالِ

आम्हाला [इस्माईल इब्न इब्राहिम] यांनी सांगितले. आम्हाला [औफ इब्न अबू जमीलाह] यांनी सांगितले. त्यांनी मला सांगितले [याझीद अल-फारिसी] आम्हाला [इब्न अब्बास] यांनी सांगितले की त्यांनी म्हटले: मी [उस्मान] यांना विचारले, "तुम्ही सूरा अल-अनफाल, जी सूरा अल-मत्सानी (दहा-दहा आयातींची सूरा) आहे, सूरा अल-बरा'आह (सूरा अत-तौबाह) नंतर का ठेवली, जी सूरा अल-मि'ीन (शेकडो आयातींची सूरा) आहे, मग तुम्ही दोन्ही 'बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम' हा विभक्तक लिहिल्याशिवाय वाचता आणि त्यांना 'अस-सब्अु अथ-थिवल' (सात लांब सूरा) मध्ये समाविष्ट करता? असे करण्यामागील कारण काय होते?" उस्मान (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांनी उत्तर दिले: "एकेकाळी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यावर अनेक आयतींचा एक सूरा अवतरित झाला, आणि त्यांची प्रथा अशी होती की जेव्हा जेव्हा त्यांना वचन अवतरित होत असे, तेव्हा ते त्यांच्या काही लिपिक्यांना बोलावून म्हणत: 'हे वचन त्या सूरामध्ये घाला ज्यात अमुक-अमुक उल्लेख आहे.'" आणि जर त्याला अनेक आयत (वचन) अवतरित झाल्या असतील, तर तो म्हणायचा: 'ही आयत त्या सूरामध्ये घाला ज्यात अमुक उल्लेख आहे.' जर त्याला एकच आयत अवतरित झाली असेल, तर तो म्हणायचा: 'ही आयत त्या सूरामध्ये घाला ज्यात अमुक उल्लेख आहे.' सूरा अल-अनफाल ही मदीनामध्ये अवतरित झालेल्या पहिल्या सूरांपैकी एक आहे, तर सुरह बराआह ही कुरआनच्या शेवटच्या अवतरित झालेल्या सूरांपैकी एक आहे," उस्मान म्हणाले: "सुरह अल-अनफालच्या शेवटी असलेली कथा सुरह बराआहच्या सुरुवातीस असलेल्या कथेसारखीच आहे; आम्हाला वाटले की ती (सुरह अल-अनफाल) त्याचा (सुरह बराआह) एक भाग आहे. जोपर्यंत अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचे निधन झाले आणि त्यांनी आम्हाला हे स्पष्ट केले नव्हते की ती (सूरह अल्-अनफाल) त्याचा (सूरह बराआह) भाग आहे; म्हणून मी त्यांना एकत्र ठेवले आणि त्यांच्या मधोमध 'बिस्मिल्लाहिर-रहमानिर-रहीम' लिहिले नाही, आणि मी त्याला सात लांब सूरहमध्ये समाविष्ट केले."