इमाम अहमद : 459

حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا زَائِدَةُ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ شَقِيقٍ قَالَ لَقِيَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ الْوَلِيدَ بْنَ عُقْبَةَ فَقَالَ لَهُ الْوَلِيدُ مَا لِي أَرَاكَ قَدْ جَفَوْتَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَبْلِغْهُ أَنِّي لَمْ أَفِرَّ يَوْمَ عَيْنَيْنِ قَالَ عَاصِمٌ يَقُولُ يَوْمَ أُحُدٍ وَلَمْ أَتَخَلَّفْ يَوْمَ بَدْرٍ وَلَمْ أَتْرُكْ سُنَّةَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ فَانْطَلَقَ فَخَبَّرَ ذَلِكَ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ فَقَالَ أَمَّا قَوْلُهُ إِنِّي لَمْ أَفِرَّ يَوْمَ عَيْنَيْنَ فَكَيْفَ يُعَيِّرُنِي بِذَنْبٍ وَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ { إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمْ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا وَلَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ } وَأَمَّا قَوْلُهُ إِنِّي تَخَلَّفْتُ يَوْمَ بَدْرٍ فَإِنِّي كُنْتُ أُمَرِّضُ رُقَيَّةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ مَاتَتْ وَقَدْ ضَرَبَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسَهْمِي وَمَنْ ضَرَبَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسَهْمِهِ فَقَدْ شَهِدَ وَأَمَّا قَوْلُهُ إِنِّي لَمْ أَتْرُكْ سُنَّةَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَإِنِّي لَا أُطِيقُهَا وَلَا هُوَ فَأْتِهِ فَحَدِّثْهُ بِذَلِكَ

हे आम्हाला [मुआविया इब्न 'अमर] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [ज़ैदा] यांनी ['आशिम] यांच्याकडून आणि त्यांनी [शक़ीक़] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: 'अब्दुर्रहमान इब्न 'आव्फ यांची अल-वलीद इब्न उक़्बाह यांच्याशी भेट झाली, तेव्हा अल-वलीद यांनी त्यांना विचारले: "मला का दिसते की तुम्ही विश्वासू सेनापती उस्मान यांच्याबद्दल कठोर वागता?" अब्दुर्रहमान यांनी त्याला उत्तर दिले; "त्याला सांगा की मी ऐनाइनच्या दिवशी पळून गेलो नव्हतो." 'आशिम म्हणाले; अब्दुर्रहमान पुढे म्हणाले; "(मी पळून गेलो नव्हतो) उहुदच्या दिवशी, मी बद्रच्या लढाईत मागे राहिलेलो नाही, आणि मी उमर यांची सुन्नाह सोडणार नाही." त्यांनी सांगितले; मग अल-वलीद गेला आणि हे उस्मान यांच्याकडे पोहोचवले, तेव्हा [उस्मान] म्हणाले; 'त्याच्या म्हणण्याबद्दल, "खरोखरच, मी 'ऐनैन'च्या दिवशी पळून गेलो नाही," तर तो माझ्यावर चुकाबद्दल बदनामी कशी करू शकतो, जेव्हा अल्लाहने त्याला क्षमा केली आहे आणि म्हटले आहे: "खरोखरच, ज्यांनी त्या दिवशी मागे परतले जेव्हा दोन सैन्ये भिडली—ते फक्त शैतानामुळे घसरले, त्यांच्या काही कृत्यांमुळे, आणि अल्लाहने त्यांना क्षमा केली आहे." (सूरह आल-इम्रान: १५५) आणि त्याच्या म्हणण्याबद्दल, 'मी बद्रच्या लढाईत अनुपस्थित होतो,' तर खरं तर मी त्या वेळी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या कन्या रुक्कया यांच्या निधनाच्या वेळी त्यांची सेवा करीत होतो, आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी माझ्या वतीने बाण सोडला, आणि जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी त्यांच्यासाठी बाण सोडला, तेव्हा त्याचा अर्थ असा होता की त्यांनी साक्ष दिली होती; आणि त्यांच्या म्हणण्याबद्दल, 'खुदाने साचो, मी उमर (रजिअल्लाहु अन्हु) यांची सुन्नात सोडणार नाही,' तर खरं तर मी तसे करू शकत नाही, आणि तोही करू शकत नाही; म्हणून त्यांच्याकडे जा आणि हे त्यांना सांग."