Imam Ahmad : 390
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ وَحَجَّاجٌ قَالَا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ قَالَ سَمِعْتُ رَجُلًا يُحَدِّثُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ رَجُلٌ سَمْحًا بَائِعًا وَمُبْتَاعًا وَقَاضِيًا وَمُقْتَضِيًا فَدَخَلَ الْجَنَّةَ
A fen erenikich pwe [Muhammad Bin Ja’far] me [Hajjaj] ir me ruemon ra apasa; A fen apasa ngenikem [Syu’bah] seni [‘Amru Bin Dinar] a apasa; Ua rongorong [emon mwan] a aporausa ew poraus seni [Uthman Bin Affan], seni ewe Soufos sallallaahu ‘alaihi wasallam, pwe a apasa: ‘Emon mwan mi kirekiroch - mecheres - nupwen i emon chon kamo, emon chon kamo, emon chon angei liwinimmang me emon chon liwinimmang, iwe a tonong non nang’.