इमाम अहमद : 367

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ قَالَ بَلَغَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ سَعْدًا لَمَّا بَنَى الْقَصْرَ قَالَ انْقَطَعَ الصُّوَيْتُ فَبَعَثَ إِلَيْهِ مُحَمَّدَ بْنَ مَسْلَمَةَ فَلَمَّا قَدِمَ أَخْرَجَ زَنْدَهُ وَأَوْرَى نَارَهُ وَابْتَاعَ حَطَبًا بِدِرْهَمٍ وَقِيلَ لِسَعْدٍ إِنَّ رَجُلًا فَعَلَ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ ذَاكَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَخَرَجَ إِلَيْهِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ مَا قَالَهُ فَقَالَ نُؤَدِّي عَنْكَ الَّذِي تَقُولُهُ وَنَفْعَلُ مَا أُمِرْنَا بِهِ فَأَحْرَقَ الْبَابَ ثُمَّ أَقْبَلَ يَعْرِضُ عَلَيْهِ أَنْ يُزَوِّدَهُ فَأَبَى فَخَرَجَ فَقَدِمَ عَلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَهَجَّرَ إِلَيْهِ فَسَارَ ذَهَابَهُ وَرُجُوعَهُ تِسْعَ عَشْرَةَ فَقَالَ لَوْلَا حُسْنُ الظَّنِّ بِكَ لَرَأَيْنَا أَنَّكَ لَمْ تُؤَدِّ عَنَّا قَالَ بَلَى أَرْسَلَ يَقْرَأُ السَّلَامَ وَيَعْتَذِرُ وَيَحْلِفُ بِاللَّهِ مَا قَالَهُ قَالَ فَهَلْ زَوَّدَكَ شَيْئًا قَالَ لَا قَالَ فَمَا مَنَعَكَ أَنْ تُزَوِّدَنِي أَنْتَ قَالَ إِنِّي كَرِهْتُ أَنْ آمُرَ لَكَ فَيَكُونَ لَكَ الْبَارِدُ وَيَكُونَ لِي الْحَارُّ وَحَوْلِي أَهْلُ الْمَدِينَةِ قَدْ قَتَلَهُمْ الْجُوعُ وَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَشْبَعُ الرَّجُلُ دُونَ جَارِهِ آخِرُ مُسْنَدِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حَدِيثُ السَّقِيفَةِ

हे आम्हाला [अब्दुर्रहमान] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [सुफ्यान] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून आणि ['अबयाह बिन रिफा'ह] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: [उमर] यांच्यापर्यंत बातमी पोहोचली की जेव्हा सा'द एक राजवाडा बांधत होता, तेव्हा त्याने म्हटले: "संपर्क तुटला आहे." मग मुहम्मद बिन मस्लामा यांना त्याच्याकडे पाठवण्यात आले; जेव्हा ते पोहोचले, त्यांनी आपली बाही वर केली आणि आग पेटवली, नंतर एका दिरहमला लाकूड विकत घेतले. तेव्हा सा'द यांना सांगण्यात आले, "खरोखरच, एका माणसाने असे-तसे केले आहे," आणि त्यांनी उत्तर दिले, "तो मुहम्मद बिन मस्लामा आहे." मग तो त्याला भेटायला बाहेर आला आणि अल्लाहची शपथ घेऊन म्हणाला की त्याने तसे काहीही सांगितलेले नाही. नंतर त्याने म्हटले, "तुम्ही जे सांगितले ते आम्ही तुमच्यासाठी पूर्ण करू आणि आम्हाला जे आदेश देण्यात आले आहेत ते आम्ही पार पाडू." मग त्याने दरवाजा पेटवून दिला, नंतर तो त्याच्याकडे वळला, आणि सादने त्याला अन्न-धान्य दिलं, पण त्याने ते नाकारलं. मग मुहम्मद बिन मस्लामा उमर यांच्याकडे परत निघाले, आणि ते अठ्ठावीस दिवस त्यांच्या घरी चालत गेले. मग उमर म्हणाले, "तुमच्याबद्दलचा आमचा चांगला विश्वास नसता, तर आम्ही असा निष्कर्ष काढला असता की तुम्ही आमच्या इच्छा पूर्ण केल्या नाहीत." त्यांनी उत्तर दिले, "होय, त्याने त्यांचे अभिवादन पाठवले आणि माफी मागितली, आणि अल्लाहची शपथ घेऊन सांगितले की त्याने ते म्हटले नव्हते." मग उमरने विचारले, "त्याने तुला अन्नपुरवठा दिला का?" त्याने उत्तर दिले, "नाही." उमर म्हणाले, "तुला अन्नपुरवठा देण्यापासून काय अडथळा आणला?" त्याने उत्तर दिले, "मला ते तुमच्याकडे पाठवायचे नव्हते, कारण तुम्ही थंडीत असाल तर मी उष्णतेत असेन, आणि माझ्या सभोवती मदीनाचे लोक आहेत जे उपासाने मरण पावत आहेत, तर मी अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शांति आणि आशीर्वाद असोत, यांना असे म्हणताना ऐकले आहे: 'जोपर्यंत त्याचा शेजारी उपाशी आहे तोपर्यंत कोणीही तृप्त होऊ नये.'" उमर इब्न अल-खत्ताब यांच्या मुसनदमधील शेवटचा हदीस साकिफाहविषयीचा हदीस आहे.