इमाम अहमद : 279

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا الثَّوْرِيُّ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ لَا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى يَرَوْا الشَّمْسَ عَلَى ثَبِيرٍ وَكَانُوا يَقُولُونَ أَشْرِقْ ثَبِيرُ كَيْمَا نُغِيرُ فَأَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ

आम्हाला [अब्दुर्रज़्ज़ाक] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अत-तौरी] यांच्याकडून, [अबू इशाक] यांच्याकडून, ['अमरु बिन मायमून] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी [उमर बिन अल-खत्ताब] यांना म्हणताना ऐकले: 'जाहिलीयतच्या काळात लोक तबीरवर सूर्य उगवलेला दिसेपर्यंत मुजदालिफाह सोडत नसत, आणि ते म्हणायचे: "तबीरवर सूर्य उगवावा, जेणेकरून आम्ही लगेच निघू." मग अल्लाहचे प्रेषित, अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, सूर्य उगवण्यापूर्वीच मुजदालिफाहहून निघाले.'