Al Alim

Imam Ahmad : 49

حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ عَطَاءٍ قَالَ سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ عَاصِمٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي شَيْئًا أَقُولُهُ إِذَا أَصْبَحْتُ وَإِذَا أَمْسَيْتُ وَإِذَا أَخَذْتُ مَضْجَعِي قَالَ قُلْ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَوْ قَالَ اللَّهُمَّ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي وَشَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ قَالَ سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ عَاصِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

अस्मान् अवदत् [बहज] अस्मान् अवदत् [या'ला बिन् 'अथो'] सः अवदत्; ['अमरु बिन् 'अशिम] इति वचनं श्रुतवान्; अहं [अबु हुरैरा] इत्यस्य वचनं श्रुतवान्; अबू बकरः अवदत्; 'हे अल्लाहस्य दूत, मां एकां प्रार्थनां शिक्षय यत् अहं प्रतिदिनं प्रातः, सायं, निद्रायाः पूर्वं च पठितुं शक्नोमि'। सः प्रत्युवाच; 'पठतु; 'अल्लाहुम्मा फअथिरस समावती वाल 'अर्दल 'आलिमल घैबी वसी श्याहादाह' -हे अल्लाह, आकाश-पृथिवी-निर्माता, यः अदृष्ट-दृश्य-सर्वज्ञः-' अथवा सः अवदत्- 'अल्लाहुम्मा 'आलिमल घैबी वासी श्याहादः फतिरास समावती वाल'अर्द रब्बा कुल्ला स्याइ'इन् वामलीकाहु, अस्यहादु अनला इलाहा इल्ला अन्ता 'अ'उद्जुबिका मिन सियरी नफसी वा स्यारिस स्यैथन वसीर्किहि -हे अल्लाह, स्वर्गस्य पृथिव्याः च निर्माता यः सर्वाणि अदृष्टानि दृश्यानि च जानाति, सर्वेषां वस्तूनाम् तेषां स्वामिनः च रब्बः, अहं साक्ष्यं ददामि यत् कोऽपि देवः योग्यः नास्ति त्वां विहाय पूजायाः, अहं त्वां शरणं याचयामि आत्मनः दुष्टात् शैतानस्य तस्य मित्राणां च दुष्टात्-' इति। अस्मान् ['अफ्फान्] इति उक्त्वा सः अवदत्; [या'ला बिन् अथो'] इत्यस्मात् अस्मान् [स्यु'बाह] इति कथयित्वा सः अवदत्; मया श्रुतं ['अमरु बिन् 'अशिम बिन् अब्दुल्लाह], ततः सार्थकं हदीसस्य उल्लेखः कृतः।