Larangan mendahului kehendak Allah dalam ampunan: Kisah dua orang Bani Israil
Imam Muslim : 4752
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَقَ عَنْ أَبِي مُسْلِمٍ الْأَغَرِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ قَالَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِزُّ إِزَارُهُ وَالْكِبْرِيَاءُ رِدَاؤُهُ فَمَنْ يُنَازِعُنِي عَذَّبْتُهُ
hi byerile [Ahmad bin Yusuf Al Azdi]; U hi byerile [‘Umar bin Hafs bin Ghiyats]; U hi byerile [Tatana]; U hi byerile [Al A’mash]; U hi byerile [Abu Ishaq] ku suka eka [Abu Muslim Al Aghar] leswaku u n’wi byerile ku suka eka [Abu Sa’id Al Khudri] na [Abu Hurairah] havambirhi va te; Murhumiwa wa Allah shallallahu ‘alaihi wasallam u te: ‘Vukulu i xihuku xa Yena naswona ku tikukumuxa i xihuku xa Yena. Loyi a ndzi kanetaka, ndzi ta n'wi xupula.'