Doa Nabi agar celaan dan laknatnya menjadi rahmat, zakat atau shalat

Imam Muslim : 4712

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ أَبِي طَلْحَةَ حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ كَانَتْ عِنْدَ أُمِّ سُلَيْمٍ يَتِيمَةٌ وَهِيَ أُمُّ أَنَسٍ فَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَتِيمَةَ فَقَالَ آنْتِ هِيَهْ لَقَدْ كَبِرْتِ لَا كَبِرَ سِنُّكِ فَرَجَعَتْ الْيَتِيمَةُ إِلَى أُمِّ سُلَيْمٍ تَبْكِي فَقَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مَا لَكِ يَا بُنَيَّةُ قَالَتْ الْجَارِيَةُ دَعَا عَلَيَّ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنِّي فَالْآنَ لَا يَكْبَرُ سِنِّي أَبَدًا أَوْ قَالَتْ قَرْنِي فَخَرَجَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ مُسْتَعْجِلَةً تَلُوثُ خِمَارَهَا حَتَّى لَقِيَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَدَعَوْتَ عَلَى يَتِيمَتِي قَالَ وَمَا ذَاكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَالَتْ زَعَمَتْ أَنَّكَ دَعَوْتَ أَنْ لَا يَكْبَرَ سِنُّهَا وَلَا يَكْبَرَ قَرْنُهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ أَمَا تَعْلَمِينَ أَنَّ شَرْطِي عَلَى رَبِّي أَنِّي اشْتَرَطْتُ عَلَى رَبِّي فَقُلْتُ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ أَرْضَى كَمَا يَرْضَى الْبَشَرُ وَأَغْضَبُ كَمَا يَغْضَبُ الْبَشَرُ فَأَيُّمَا أَحَدٍ دَعَوْتُ عَلَيْهِ مِنْ أُمَّتِي بِدَعْوَةٍ لَيْسَ لَهَا بِأَهْلٍ أَنْ يَجْعَلَهَا لَهُ طَهُورًا وَزَكَاةً وَقُرْبَةً يُقَرِّبُهُ بِهَا مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ و قَالَ أَبُو مَعْنٍ يُتَيِّمَةٌ بِالتَّصْغِيرِ فِي الْمَوَاضِعِ الثَّلَاثَةِ مِنْ الْحَدِيثِ

[زهير بن حرب] ۽ [ابو معن الرقسي] مون کي ٻڌايو آهي ۽ هي لفظ زهير جا آهن. هن چيو ته؛ [عمر بن يونس] اسان کي ٻڌايو آهي؛ [عڪرمه بن عمار] اسان کي ٻڌايو آهي؛ [اسحاق بن ابو طلحه] اسان کي ٻڌايو آهي؛ [انس بن مالڪ] مون کي ٻڌايو آهي ته هن چيو ته؛ 'انس جي ماءُ ام سليم جي هڪ يتيم ڌيءَ هئي. هڪ ڀيري، الله جي رسول اڪرم يتيم کي ڏٺو ۽ چيو: 'او، اهو تون آهين! تون واقعي بالغ ٿي چڪي آهين پر اڃا بالغ نه ٿي آهين.' اهو ٻڌي، يتيم ڌيءَ روئندي ام سليم وٽ موٽي آئي. پوءِ ام سليم پڇيو: 'منهنجي ڌيءَ، توکي ڇا ٿيو آهي؟' سندس ڌيءَ جواب ڏنو: 'الله جي رسول مون کي ٻڌايو آهي ته مان اڃا بالغ نه ٿي آهيان ۽ مان هميشه بالغ نه رهندس.' پنهنجي ڌيءَ جي شڪايت ٻڌي، ام سليم فوراً گهر مان پردو پائي رسول الله سان ملڻ لاءِ ٻاهر نڪري وئي. ملاقات کان پوءِ، رسول الله صلي الله عليه وسلم فوراً پڇيو؛ 'اوھان کي ڇا ٿيو آهي، ام سليم؟' ام سليم جواب ڏنو؛ 'منھنجي ڌيءَ مون کي شڪايت ڪئي ته توھان اھڙيون ڳالھيون چيون جيڪي منھنجي يتيم ڌيءَ کي ڏکوئيندڙ آھن'. رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ۾ پڇيو؛ 'اوھان جو ڇا مطلب آھي، اي ام سليم؟' ام سليم وضاحت ڪرڻ شروع ڪئي؛ 'منھنجي ڌيءَ چيو، توھان چيو آھي ته ھو وڏي نه ٿيندي'. ھي معلومات ٻڌي، رسول الله صلي الله عليه وسلم کلڻ لڳا ۽ چيو؛ 'اي ام سليم، ڇا توھان کي خبر ناهي ته مون پنھنجي پالڻھار تي ڪھڙي شرط رکي آھي؟ حقيقت ۾، ڪجھ شرط آھن جيڪي مون کي پنھنجي پالڻھار تي پوريون ڪرڻ گھرجن. مون چيو؛ 'اي منهنجا خدا، مان صرف انسان آھيان. مان ٻين ماڻھن وانگر خوش ٿي سگھان ٿو ۽ مان ٻين ماڻھن وانگر ناراض پڻ ٿي سگھان ٿو.' جيڪڏهن منهنجي امت مان ڪو اهڙو آهي جنهن کي منهنجي لفظن کان ڏک پهتو آهي جيڪي مون کي ان کي نه چوڻ گهرجن ها، ته پوءِ اهو ان جي گناهن جو ڪفارو ۽ هڪ اهڙو انعام هجي جيڪو ان کي قيامت جي ڏينهن توهان جي ويجهو آڻي سگهي ٿو. ابو معن چيو؛ 'لفظ يتيم جيڪو هن حديث ۾ ٽي ڀيرا ذڪر ڪيو ويو آهي ان کي تشغير جي صورت ۾ ادا ڪرڻ گهرجي - ننڍي جي معنيٰ لاءِ سڏ - يعني يتيمه - ننڍڙو يتيم -'.