Abu dzar orang pertama kali mengucapkan salam kepada Rasulullah, beliau menjawab: wa alaikas salam

Imam Muslim : 4521

و حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَرْعَرَةَ السَّامِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ وَتَقَارَبَا فِي سِيَاقِ الْحَدِيثِ وَاللَّفْظُ لِابْنِ حَاتِمٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا بَلَغَ أَبَا ذَرٍّ مَبْعَثُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَكَّةَ قَالَ لِأَخِيهِ ارْكَبْ إِلَى هَذَا الْوَادِي فَاعْلَمْ لِي عِلْمَ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ يَأْتِيهِ الْخَبَرُ مِنْ السَّمَاءِ فَاسْمَعْ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ ائْتِنِي فَانْطَلَقَ الْآخَرُ حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ وَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَبِي ذَرٍّ فَقَالَ رَأَيْتُهُ يَأْمُرُ بِمَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ وَكَلَامًا مَا هُوَ بِالشِّعْرِ فَقَالَ مَا شَفَيْتَنِي فِيمَا أَرَدْتُ فَتَزَوَّدَ وَحَمَلَ شَنَّةً لَهُ فِيهَا مَاءٌ حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَأَتَى الْمَسْجِدَ فَالْتَمَسَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يَعْرِفُهُ وَكَرِهَ أَنْ يَسْأَلَ عَنْهُ حَتَّى أَدْرَكَهُ يَعْنِي اللَّيْلَ فَاضْطَجَعَ فَرَآهُ عَلِيٌّ فَعَرَفَ أَنَّهُ غَرِيبٌ فَلَمَّا رَآهُ تَبِعَهُ فَلَمْ يَسْأَلْ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ احْتَمَلَ قِرْبَتَهُ وَزَادَهُ إِلَى الْمَسْجِدِ فَظَلَّ ذَلِكَ الْيَوْمَ وَلَا يَرَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَمْسَى فَعَادَ إِلَى مَضْجَعِهِ فَمَرَّ بِهِ عَلِيٌّ فَقَالَ مَا أَنَى لِلرَّجُلِ أَنْ يَعْلَمَ مَنْزِلَهُ فَأَقَامَهُ فَذَهَبَ بِهِ مَعَهُ وَلَا يَسْأَلُ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ الثَّالِثِ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ فَأَقَامَهُ عَلِيٌّ مَعَهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَلَا تُحَدِّثُنِي مَا الَّذِي أَقْدَمَكَ هَذَا الْبَلَدَ قَالَ إِنْ أَعْطَيْتَنِي عَهْدًا وَمِيثَاقًا لَتُرْشِدَنِّي فَعَلْتُ فَفَعَلَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ فَإِنَّهُ حَقٌّ وَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَصْبَحْتَ فَاتَّبِعْنِي فَإِنِّي إِنْ رَأَيْتُ شَيْئًا أَخَافُ عَلَيْكَ قُمْتُ كَأَنِّي أُرِيقُ الْمَاءَ فَإِنْ مَضَيْتُ فَاتَّبِعْنِي حَتَّى تَدْخُلَ مَدْخَلِي فَفَعَلَ فَانْطَلَقَ يَقْفُوهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَخَلَ مَعَهُ فَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ وَأَسْلَمَ مَكَانَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ارْجِعْ إِلَى قَوْمِكَ فَأَخْبِرْهُمْ حَتَّى يَأْتِيَكَ أَمْرِي فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَصْرُخَنَّ بِهَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَثَارَ الْقَوْمُ فَضَرَبُوهُ حَتَّى أَضْجَعُوهُ فَأَتَى الْعَبَّاسُ فَأَكَبَّ عَلَيْهِ فَقَالَ وَيْلَكُمْ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ مِنْ غِفَارٍ وَأَنَّ طَرِيقَ تُجَّارِكُمْ إِلَى الشَّامِ عَلَيْهِمْ فَأَنْقَذَهُ مِنْهُمْ ثُمَّ عَادَ مِنْ الْغَدِ بِمِثْلِهَا وَثَارُوا إِلَيْهِ فَضَرَبُوهُ فَأَكَبَّ عَلَيْهِ الْعَبَّاسُ فَأَنْقَذَهُ

আৰু মোক কোৱা হৈছে যে [ইব্ৰাহিম বিন মহম্মদ বিন আৰআৰাহ আছ ছামি] আৰু [মুহাম্মদ বিন হাতিম] দুয়োৰে লাফাজ বৰ বেলেগ নহয়, আৰু এই লাফাজ ইবনে হাতিমৰ, দুয়োজনে ক’লে; আমাক [‘আব্দুৰ ৰহমান বিন মাহদী] কৈছে; আমাক [আল মুছানা বিন ছাইদ] [আবু জামৰাহ]ৰ পৰা [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছে; ‘যেতিয়া আবু জজাৰে মক্কাত এজন নবী পঠোৱা হৈছে বুলি খবৰ শুনিলে, তেতিয়া তেওঁ উনাইছক ক’লে; ‘হে উনাইছ, মক্কালৈ যোৱা! ইয়াৰ পিছত স্বৰ্গৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা ঈশ্বৰৰ পাঁচনি বুলি দাবী কৰা মানুহজনৰ বিষয়ে কওক। তেওঁ কোৱা কথাবোৰ শুনা আৰু তাৰ পিছত মোক কোৱা!' তাৰ পিছত উনাইছে মক্কাত উপস্থিত নোহোৱালৈকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কোৱা কথাবোৰ শুনিলে। ইয়াৰ পিছত উনাইছে আবু জাৰৰ ওচৰলৈ উভতি আহি ক’লে; 'মোৰ পৰ্যবেক্ষণ অনুসৰি ঈশ্বৰৰ দূত নবীয়ে উচ্চ চৰিত্ৰৰ শিক্ষা দিছিল আৰু কবিতাৰ সৈতে একে নহোৱা তেওঁৰ কথাবোৰ আগবঢ়াইছিল।' আবু ডজাৰে ক’লে; 'আপুনি কোৱা কথাত মই যেন সন্তুষ্ট নহয়, হে উনাইছ, আৰু অধিক তথ্য জানিব বিচাৰিছো।' গতিকে মই নিজেই তালৈ যোৱা উচিত।' তাৰ পিছত আবু জজাৰে বিভিন্ন সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰি খোৱাপানীৰে ভৰা ছাল এখন আনিলে। ইয়াৰ পিছত মক্কালৈ ৰাওনা হয়। মক্কাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ হজৰত মহম্মদক লগ কৰিবলৈ গ্ৰেণ্ড মছজিদলৈ যায়। অৱশ্যে তেওঁক চিনি নোপোৱাৰ বাবে আৰু সুধিবলৈ অনিচ্ছুক হোৱাৰ বাবে তেওঁক লগ পোৱাত অসুবিধা হৈছিল। ৰাতি হোৱাত কাবাৰ ওচৰত শুই পৰিল। ইফালে আলীয়ে তেওঁক দেখি গম পালে যে শুই থকা মানুহজন অচিনাকি মানুহ। সেয়ে আলীয়ে ৰাতিপুৱালৈকে দুয়োৰে মাজত কোনো প্ৰশ্ন নোহোৱাকৈ মানুহজনক লগত লৈ গ’ল। তাৰ পিছত আবু জজাৰে নিজৰ ছাল পানী আৰু সামগ্ৰী মছজিদলৈ লৈ গ’ল। গোটেই দিনটো তাতেই থাকিল, কিন্তু সন্ধিয়ালৈকে হজৰত মহম্মদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক দেখা নাপালে। তাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ বিশ্ৰাম স্থানলৈ উভতি আহিল। বহুদিন নৌহওঁতেই আলীয়ে সেই ঠাইৰ কাষেৰে পাৰ হৈ ক’লে, এই মানুহজন এতিয়াও কিয় ঘৰলৈ অহা নাই? অৱশেষত আলীয়ে দুয়োৰে মাজত কোনো কথা নোসোধাকৈ তেওঁৰ লগত থাকিবলৈ মাতিলে। তৃতীয় দিনা আবু জজাৰেও আগৰ দিনটোৰ দৰে কাম কৰিলে। তাৰ পাছত আলীয়ে আকৌ তাৰ লগত থাকিবলৈ মাতিলে। আলীয়ে আবু জাৰক সুধিলে, ‘আপুনি এই মক্কা চহৰলৈ কিয় আহিছে? আবু জজাৰে উত্তৰ দিলে, ‘যদি তুমি মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে, তেন্তে মই কৰিম।’ তাৰ পাছত আবু জজাৰে আলীক নিজৰ উদ্দেশ্য বুজাই দিলে। তেওঁৰ কাহিনী শুনি আলীয়ে ক’লে, ‘আচলতে মহম্মদ সত্য আৰু তেওঁ আল্লাহৰ ৰাছুল। কাইলৈ ৰাতিপুৱা মোৰ লগত আহিলে ভাল হ’ব। কাৰণ মই যদি তোমাৰ বাবে কিবা এটা চিন্তা কৰোঁ, তেতিয়া মই উঠি যাম, যেন মই পানী ঢালিছো। গতিকে মই য'তেই যাওঁ তাতেই অনুসৰণ কৰক!' আবু জজাৰ আলীৰ যোৱাৰ পিছত গৈছিল, যেতিয়ালৈকে দুয়োজন হজৰত মহম্মদ ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল। তাৰ পিছত আবু জজাৰে হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ব্যাখ্যা শুনিলে, যেতিয়ালৈকে তেওঁ লগে লগে লগে লগে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰে। হজৰত মহম্মদ (চঃ) এ আবু ধৰক ক’লে, “আপোনাৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ উভতি যাওক আৰু ইছলামৰ ওপৰত বিজয় লাভ নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ ইছলামৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰক।” আবু ধৰ্ৰে ক’লে, “আল্লাহৰ কচম, যাৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, মই ইছলাম ইছলাম তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ যিমান পাৰি স্পষ্টকৈ প্ৰেৰণ কৰিম।” তাৰ পাছত আবু ধৰ্ৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই মহামছজিদলৈ গ’ল। তাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ সমস্ত শক্তিৰে মাত দিলে, “মই সাক্ষ্য দিছো যে কেৱল আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো ইবাদতৰ যোগ্য দেৱতা নাই, আৰু মই সাক্ষ্য দিছো যে মহম্মদ আল্লাহৰ ৰাছুল।” এই আহ্বান শুনি মক্কাবাসী স্তম্ভিত হৈ মাতটোৰ উৎসৰ ওচৰলৈ লৰালৰিকৈ গ’ল। সেই মাতটো মক্কাৰ বাসিন্দা নহয় বিদেশীয়ে কৰা বুলি গম পোৱাৰ পিছত লগে লগে তেওঁক পৰি যোৱালৈকে মাৰপিট কৰিলে। অলপ পিছতে আব্বাছ বিন আব্দুল মুত্তলিবে তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ আহি ক’লে: “ধিক তোমাৰ!, তুমি নাজানানে যে তুমি যিজন প্ৰহাৰ কৰি আছে, তেওঁ গীফৰ জনগোষ্ঠীৰ?” আৰু আপুনি উপলব্ধি কৰা নাইনে যে ছিৰিয়ালৈ আপোনাৰ বাণিজ্যিক পথ নিশ্চয়কৈ ঘিফাৰ জনগোষ্ঠীৰ ভূখণ্ডৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব? ' তাৰ পিছত আব্বাছে লগে লগে আবু জজাৰক কোৰেইচসকলৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে। পিছদিনা আবু জজাৰেও একে কাম কৰি থাকিল, যেতিয়ালৈকে মক্কাৰ কোৰেইছে তেওঁক মাৰিবলৈ নাহিল। তেতিয়া আব্বাছ আহিছিল তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ।