Apabila Rasulullah ingin berpergian, beliau mengundi para istri-istrinya siapa diantara mereka yang undiannya keluar, maka dia keluar bersamanya

Imam Muslim : 4477

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ و حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ كِلَاهُمَا عَنْ أَبِي نُعَيْمٍ قَالَ عَبْدٌ حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَرَجَ أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ فَطَارَتْ الْقُرْعَةُ عَلَى عَائِشَةَ وَحَفْصَةَ فَخَرَجَتَا مَعَهُ جَمِيعًا وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ بِاللَّيْلِ سَارَ مَعَ عَائِشَةَ يَتَحَدَّثُ مَعَهَا فَقَالَتْ حَفْصَةُ لِعَائِشَةَ أَلَا تَرْكَبِينَ اللَّيْلَةَ بَعِيرِي وَأَرْكَبُ بَعِيرَكِ فَتَنْظُرِينَ وَأَنْظُرُ قَالَتْ بَلَى فَرَكِبَتْ عَائِشَةُ عَلَى بَعِيرِ حَفْصَةَ وَرَكِبَتْ حَفْصَةُ عَلَى بَعِيرِ عَائِشَةَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى جَمَلِ عَائِشَةَ وَعَلَيْهِ حَفْصَةُ فَسَلَّمَ ثُمَّ سَارَ مَعَهَا حَتَّى نَزَلُوا فَافْتَقَدَتْهُ عَائِشَةُ فَغَارَتْ فَلَمَّا نَزَلُوا جَعَلَتْ تَجْعَلُ رِجْلَهَا بَيْنَ الْإِذْخِرِ وَتَقُولُ يَا رَبِّ سَلِّطْ عَلَيَّ عَقْرَبًا أَوْ حَيَّةً تَلْدَغُنِي رَسُولُكَ وَلَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقُولَ لَهُ شَيْئًا

اسان کي [اسحاق بن ابراهيم الحنظلي] ٻڌايو آهي؛ ۽ اسان کي [عبد بن حميد] کي اهو سڀ ڪجهه [ابو نعيم] کان ٻڌايو آهي؛ اسان کي [عبد الواحد بن ايمن] کان ٻڌايو آهي؛ مون کي [ابن ابو اولڪه] [القاسم بن محمد] کان [عائشه] کان ٻڌايو آهي ته هن چيو ته؛ 'جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم سفر ڪرڻ چاهيندا هئا، ته هو پنهنجي زالن لاءِ قرعہ ڪڍندا هئا. هڪ ڀيري، لاٽري عائشه ۽ حفشه جي نالي تي لڳي. آخرڪار اسان ٽيئي گڏجي ويا. جڏهن رات ٿي، ته رسول الله صلي الله عليه وسلم عام طور تي عائشه سان گڏ سفر ڪندا هئا ۽ ان سان ڳالهيون ڪندا هئا. هڪ ڏينهن تائين حفشه عائشه کي چيو؛ 'هي عائشه، اڄ رات توهان منهنجي اٺ تي سواري ڪريو ۽ مان توهان جي اٺ تي سواري ڪريان. ان کان پوءِ، اسان ڌيان ڏينداسين ته اڳتي ڇا ٿيندو'. عائشه جواب ڏنو؛ 'ٺيڪ آهي!' پوءِ عائشه حفصه جي اٺ تي سوار ٿي ۽ حفصه پاڻ عائشه جي اٺ تي سوار ٿي. ٿوري دير کان پوءِ، رسول الله عائشه جي اٺ تي پهتا، جنهن تي حفصه هاڻي سوار هئي. الله جي رسول ان کي سلام ڪيو ۽ ان سان گڏ سفر ڪيو جيستائين اهي هڪ هنڌ تي نه بيهي رهيا. انهي دوران عائشه کي محسوس ٿيو ته هن رسول الله کي وڃائي ڇڏيو آهي ۽ حسد ڪرڻ لڳي. تنهن ڪري، جڏهن اهي هڪ هنڌ تي بيهي رهيا، عائشه پنهنجا پير اذخر جي وڻن جي وچ ۾ وڌائيندي چيو: اي الله، مون کي هڪ وڇون يا نانگ جو حڪم ڪر، ڇاڪاڻ ته مون ۾ طاقت ناهي ته توهان جي رسول کي ڪجهه به چوان.