Kedudukan Ali seperti Nabi Harun di sisi Nabi Musa

Imam Muslim : 4420

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ قَالَا حَدَّثَنَا حَاتِمٌ وَهُوَ ابْنُ إِسْمَعِيلَ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ مِسْمَارٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ أَمَرَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ سَعْدًا فَقَالَ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسُبَّ أَبَا التُّرَابِ فَقَالَ أَمَّا مَا ذَكَرْتُ ثَلَاثًا قَالَهُنَّ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَنْ أَسُبَّهُ لَأَنْ تَكُونَ لِي وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَهُ خَلَّفَهُ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَلَّفْتَنِي مَعَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نُبُوَّةَ بَعْدِي وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ يَوْمَ خَيْبَرَ لَأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ قَالَ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ ادْعُوا لِي عَلِيًّا فَأُتِيَ بِهِ أَرْمَدَ فَبَصَقَ فِي عَيْنِهِ وَدَفَعَ الرَّايَةَ إِلَيْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ } دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيًّا وَفَاطِمَةَ وَحَسَنًا وَحُسَيْنًا فَقَالَ اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلِي

اهو اسان کي [قتيبه بن سعيد] ۽ [محمد بن عباد] ٻڌايو آهي، انهن جو تلفظ گهڻو مختلف ناهي. ٻنهي چيو؛ اسان کي [حاتم] يعني ابن اسماعيل [بُڪِير بن مِسمار] کان [عامر بن سعد بن ابي وقاش] کان [پنهنجي پيءُ] ٻڌايو آهي ته؛ معاويه بن ابو سفيان هڪ ڀيرو سعد کي حڪم ڏنو ۽ ان کان علي جي باري ۾ سندس رويي بابت پڇيو، هن چيو؛ 'تون علي کي الزام ڇو نٿو ڏئين؟' هن جواب ڏنو؛ 'مون کي علي جي موقف بابت ٽي ڳالهيون ياد آهن جيڪي ڪڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم چيون هيون، تنهن ڪري مان انهن ٽن ڳالهين جي ڪري ڪڏهن به هن تي تنقيد نه ڪندس. حقيقت ۾، انهن ٽن شين مان هڪ مون کي مهانگي ڳئون کان وڌيڪ پسند آهي. مون هڪ ڀيرو رسول الله صلي الله عليه وسلم کي علي کي چوندي ٻڌو، - جڏهن هن کيس مديني ۾ - پنهنجي ڪيترين ئي جنگين ۾ متبادل طور مقرر ڪيو. علي پڇيو؛ 'ڇا توهان مون کي عورتن ۽ ٻارن سان ڇڏي ويا آهيو!' هن جواب ڏنو؛ 'اي علي، ڇا تون راضي ناهين ته منهنجي ويجهو تنهنجي حيثيت هارون جي موسيٰ سان جهڙي هجي؟ بس اهو ئي سبب آهي جو مون کان پوءِ ڪو به نبي نه آهي'. ۽ مون خيبر جي جنگ دوران کيس چوندي ٻڌو ته؛ 'يقيناً، مان هي جهنڊو اهڙي ماڻهوءَ کي ڏيندس جيڪو الله ۽ سندس رسول سان پيار ڪندو آهي ۽ الله ۽ سندس رسول به ان سان پيار ڪندا آهن'. تنهن ڪري اسان سڀني کي اميد هئي ته هڪ ٻئي کي اهو جهنڊو ملندو. هن چيو: 'علي کي سڏ!' پوءِ کيس اکين ۾ سور پيش ڪيو ويو. پوءِ هن سندس اکين ۾ ٿڪايو ۽ جهنڊو ان کي ڏنو، پوءِ الله کيس فتح ڏني. جڏهن آيت نازل ٿي ته؛ 'اچو ته پنهنجي ٻارن ۽ توهان جي ٻارن کي سڏيون.' - رسول الله صلي الله عليه وسلم علي، فاطمه، حسن ۽ حسين کي سڏيو ۽ چيو؛ 'اي الله، اهي منهنجا خاندان آهن'.