Kelemahan setan dan ketakutannya terhadap keteguhan iman hamba Allah

Imam Muslim : 4410

حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ أَبِي مُزَاحِمٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ ح و حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنِي و قَالَ حَسَنٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ سَعْدًا قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ نِسَاءٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ قُمْنَ يَبْتَدِرْنَ الْحِجَابَ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَضْحَكُ فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلَاءِ اللَّاتِي كُنَّ عِنْدِي فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ قَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ أَيْ عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ أَتَهَبْنَنِي وَلَا تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْنَ نَعَمْ أَنْتَ أَغْلَظُ وَأَفَظُّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ قَطُّ سَالِكًا فَجًّا إِلَّا سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ حَدَّثَنَا بِهِ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ أَخْبَرَنِي سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ نِسْوَةٌ قَدْ رَفَعْنَ أَصْوَاتَهُنَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ الزُّهْرِيِّ

Al à contât [Mansur bin Abu Muzahim]; Al à contât [Ibrahim] ven a stâi Ibn Sa’ad; Compagn al è contât di une altre strade, E al à contât [Hasan Al Hulwani] e [‘Abad bin Humaid] ducj i doi a àn dit; [‘Secul] al à dit; Mi à informât; e al disè [Hasan]; Al à contât [Yaqub] ven a stâi Ibn Ibraim bin Sa’ad; Al à contât [mi pari] di [Salih] di [Ibn Shihab]; Al à dit [‘Abdul Hamid bin ‘Abdur Rahman bin Zaid], [Mohammed bin Sa’ad bin Abi Waqqash] Al à dit che so pari, ven a stâi [Sa’ad] al à dit; “Une volte Umar bin Khaththab al domandà il permès al rasulullah par lâ a viodilu. In chel timp a jerin diviersis feminis coraish che a fevelavin cun lui a lunc e a vôs fuarte. Daspò che Umar al domandà il permès di jentrâ, lis feminis a si levarin sù subit e a si scuinderin daûr de cortine -hijab-. Po dopo, il Rasulullah al invità Umar dentri soridint. Umar al disè; “Cje che ti fâs soridi, o Messazîr di Allah!” Il Rasulullah al rispuindè: ‘Ciao Umar, in realtât jo stes o soi stât maraveât des feminis che a jerin cun me prime. Parcè che, cuant che a sintin la tô vôs, a si scuindin subit.’ Po dopo Umar al disè: “In realtât, al è tu che a àn plui dirit di rispietâ.” Dopo Umar al si voltà al vêl dulà che a jerin lis feminis e al disè; “O int che e je la lôr stesse nemîs, si sint rilutents viers di me e no viers dal Messazîr di Allah?” Lis feminis coraichis a rispuinderin; “Sì, parcè che tu sês plui dur dal Messazîr di Allah!” Duncje il Rasulullah al à dit; ‘Par la mê anime che e je intes sôs mans, invezit nissun diu al passarà di te suntune strade, o Umar, ma il diu al si voltarà intune altre strade par evitâ la tô strade’. Al à contât [Harun bin Ma’ruf]; Al à contât cun lui [‘Abdul Aziz bin Mohammed]; Mi è stât ripuartât [Suhail] di [sô pari] di [Abu Hurairah] che ‘Umar bin Al Khaththab al vignì al Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam in chel timp a jerin diviersis feminis coraish che a fevelavin cun lui a vôs fuarte. Daspò che Umar al domandà il permès di jentrâ, lis feminis a si levarin sù subit e a si scuindirin daûr de cortine -hijab- -come che al diseve il Hadith Az Zuhri.