Hampir saja hai Mu'adz, kalau umurmu panjang, air akan memenuhi taman

Imam Muslim : 4229

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلَاةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلَاةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلَا يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلَانِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَيْءٍ مِنْ مَاءٍ قَالَ فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا قَالَا نَعَمْ فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ قَالَ ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنْ الْعَيْنِ قَلِيلًا قَلِيلًا حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَيْءٍ قَالَ وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتْ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَاهُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا

আমাক কৈছে [আব্দুল্লাহ বিন আব্দুৰহমান আদ দাৰিমী] আমাক কৈছে [আবু আলী আল হানাফী] আমাক [মালিক] অৰ্থাৎ ইবনে আনাছক [আবু জুবাইৰ আল মক্কি]ৰ পৰা কৈছে যে [আবু থুফাইল আমিৰ বিন ৱাটচিলাহ] তেওঁক কৈছে [মু’আজ বিন জাবালে] তেওঁক কৈছিল; তেওঁ কয়; 'আমি তবুক যুদ্ধৰ বছৰত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সৈতে যাত্ৰা কৰিছিলো। সেই যাত্ৰাৰ সময়ত তেওঁ আছৰৰ লগত জুহুৰ নামাজ আৰু ঈশাৰ লগত মাঘৰীব নামাজত যোগদান কৰিছিল, যাৰ বাবে এদিন তেওঁ তা'খিৰ পালন কৰিছিল। তেওঁ আছৰৰ লগত দুপৰীয়াৰ নামাজ পঢ়িবলৈ গ’ল। তাৰ পিছত উভতি আহিল। তাৰ পাছত ঈশাৰ লগত মগৰিব নামাজত যোগ দিবলৈ আকৌ ওলাই গ’ল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘ভগৱানে ইচ্ছা কৰিলে কাইলৈ তবুকৰ এটা বসন্তত উপস্থিত হ’বা। আৰু দুপৰীয়াৰ আগতে নাপাব। গতিকে যিয়েই প্ৰথমে তাত উপস্থিত হয়, মই তাত পোৱাৰ আগতে কেতিয়াও পানী স্পৰ্শ নকৰিব। অৱশেষত আমি বসন্তটোত উপস্থিত হ’লোঁ, কিন্তু তাৰ আগতে আমাৰ আগত দুজন মানুহ আছিল, আৰু আমি দেখিলোঁ যে বসন্তটোৱে অতি কম পানী এৰি দিছে, প্ৰায় ৰছীৰ সমান। মু’আজে ক’লে; তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে দুয়োজন লোকক সুধিলে: ‘আপুনি পানী স্পৰ্শ কৰিছেনে?’ তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে; 'বাৰু সেইটোৱেই তেতিয়া!' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকৰ কামক বকাবকি আৰু সমালোচনা কৰি কয় যে আল্লাহৰ ইচ্ছা অনুসৰি দুয়োজন লোকক যি কোৱা উচিত আছিল। মু’আজে ক’লে; তাৰ পাছত বন্ধুসকলে হাতেৰে অলপ অলপকৈ বসন্তৰ পৰা পানীখিনি উলিয়াই আনিলে, যাতে এটা পাত্ৰত জমা হৈ গ’ল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে পানীৰে মুখ আৰু হাত ধুই, তাৰ পিছত বসন্তলৈ ঘূৰাই দিলে। গতিকে এটা প্ৰচণ্ড বসন্তৰ জন্ম হ’ল। আবু আলীৰ সন্দেহ আছিল যে -অৰ্থ দ্ৰুত-ৰ বাবে 'মুনহামিৰ' বা 'গাজিৰ' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। গতিকে তাত থকা সকলোৱে মদ খাব পাৰে। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে: ‘হাই, মু’আজ! বেছি দিন নহয়, বেছি দিন জীয়াই থাকিলে পিছত এই ঠাইখন বাগিচাৰে ভৰি থকা দেখিব'।