Imam Bukhari : 4880

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ عَنْ أَخِيهِ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ يَقُولُآلَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ نِسَائِهِ وَكَانَتْ انْفَكَّتْ رِجْلُهُ فَأَقَامَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ ثُمَّ نَزَلَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آلَيْتَ شَهْرًا فَقَالَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ

আমাক [ইছমাইল বিন আবু উৱেইছ] [তেওঁৰ ভাতৃ]ৰ পৰা [চুলেমান]ৰ পৰা [হুমাইদ আথ থাউইল]ৰ পৰা কৈছে যে তেওঁ [আনাছ বিন মালিক] কোৱা শুনিছে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ নিজৰ পত্নীসকলক -এমাহৰ বাবে- নেদেখাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল। তাৰ পাছত তেওঁৰ ভৰি দুখনে খোজ কাঢ়ি গৈ ঠিক উনবিংশ তাৰিখে নিজৰ মদ্যপান কৰা ঠাইত থিয় হ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ ৰ’ল -ঘৰীয়াৰ ঘৰত-। গতিকে চাহাবাসকলে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, সঁচাকৈয়ে আপুনি এমাহৰ শপত খাইছে’। গতিকে তেওঁ ক’লে: ‘মাহৰ সংখ্যা উনবিশ দিন’।