Imam Bukhari : 4878

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ وَقَالَ عَطَاءٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍكَانَ الْمُشْرِكُونَ عَلَى مَنْزِلَتَيْنِ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُؤْمِنِينَ كَانُوا مُشْرِكِي أَهْلِ حَرْبٍ يُقَاتِلُهُمْ وَيُقَاتِلُونَهُ وَمُشْرِكِي أَهْلِ عَهْدٍ لَا يُقَاتِلُهُمْ وَلَا يُقَاتِلُونَهُ وَكَانَ إِذَا هَاجَرَتْ امْرَأَةٌ مِنْ أَهْلِ الْحَرْبِ لَمْ تُخْطَبْ حَتَّى تَحِيضَ وَتَطْهُرَ فَإِذَا طَهُرَتْ حَلَّ لَهَا النِّكَاحُ فَإِنْ هَاجَرَ زَوْجُهَا قَبْلَ أَنْ تَنْكِحَ رُدَّتْ إِلَيْهِ وَإِنْ هَاجَرَ عَبْدٌ مِنْهُمْ أَوْ أَمَةٌ فَهُمَا حُرَّانِ وَلَهُمَا مَا لِلْمُهَاجِرِينَ ثُمَّ ذَكَرَ مِنْ أَهْلِ الْعَهْدِ مِثْلَ حَدِيثِ مُجَاهِدٍ وَإِنْ هَاجَرَ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ أَهْلِ الْعَهْدِ لَمْ يُرَدُّوا وَرُدَّتْ أَثْمَانُهُمْوَقَالَ عَطَاءٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ كَانَتْ قَرِيبَةُ بِنْتُ أَبِي أُمَيَّةَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الخَطَّابِ فَطَلَّقَهَا فَتَزَوَّجَهَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ وَكَانَتْ أُمُّ الْحَكَمِ بِنْتُ أَبِي سُفْيَانَ تَحْتَ عِيَاضِ بْنِ غَنْمٍ الْفِهْرِيِّ فَطَلَّقَهَا فَتَزَوَّجَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمانَ الثَّقَفِيُّ

আমাক [ইব্ৰাহিম বিন মুছা] [ইবনে জুৰাইজৰ] পৰা আমাক [হিছাম] কৈছে আৰু [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা [‘আথা`] কৈছে তেওঁ কৈছে: ‘মুশ্বৰিকসকলক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হয় যেতিয়া তেওঁলোকৰ স্থানৰ পৰা নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আৰু মুমিনসকলৰ পৰা দেখা যায়। প্ৰথমজন আহলুল হৰব। অৰ্থাৎ সেই মুশ্বৰিকসকলৰ বিৰুদ্ধে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল আৰু তেওঁলোকেও তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল। আৰু দ্বিতীয়তে, আহলু আহদ। অৰ্থাৎ যিসকল মুশ্বৰিক ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে যুদ্ধ কৰা নাছিল আৰু তেওঁলোকেও তেওঁৰ লগত যুদ্ধ কৰা নাছিল। আৰু যদি কোনো নাৰীয়ে আহলুল হৰবৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰে তেন্তে পুনৰ শুদ্ধ নোহোৱালৈকে ঋতুস্ৰাৱ নোহোৱালৈকে বিবাহ কৰিব নোৱাৰিব। এবাৰ বিশুদ্ধ হ’লে তেওঁক বিয়া কৰাই হালাল হৈ পৰে। যদি মহিলাগৰাকীৰ বিয়া হোৱাৰ আগতেই স্বামীও প্ৰব্ৰজন কৰে, তেন্তে মহিলাগৰাকীক তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়া হ’ব। তেতিয়া যদি প্ৰব্ৰজন কৰা ব্যক্তিজন পুৰুষ বা মহিলা দাস হয়, তেন্তে দুয়োজনেই মুক্ত হ’ব আৰু আন প্ৰব্ৰজনকাৰীয়ে পোৱা অধিকাৰ লাভ কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব।' তাৰ পিছত মুজাহিদৰ হাদীছ অনুসৰি আহলুল আহদৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰা হৈছে: ‘যদি কোনো দাস, পুৰুষ বা মহিলা, আহলুল আহদৰ মুশ্বৰিকসকলৰ ওচৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে, তেন্তে তেওঁলোকক ঘূৰাই দিয়া নহ’ব, কিন্তু যি ঘূৰাই দিয়া হ’ব সেয়া হ’ব তেওঁলোকৰ মুক্তিপণৰ মূল্য’। আৰু 'আথা` ক'লে; ইবনে আব্বাছৰ পৰা আচলতে; কাৰিবা বিন্ত আবু উমাইয়া উমৰ বিন আল খাথথাবৰ পত্নী আছিল, তাৰ পিছত তেওঁ তালাক দিছিল। তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে মুআৱিয়াহ বিন আবু চুফিয়ানক বিয়া কৰায়, আনহাতে উম্মুল হাকাম বিন্ত আবু চুফিয়ান ইয়াদল বিন ঘনম আল ফিহৰীৰ পত্নী আছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ আব্দুল্লাহ বিন উছমান আৎছ ছাফিয়ানক বিয়া কৰাইছিল।